Ik hink hopeloos achterop, maar dit schudt je hoofd aardig weg.
Bas is zijn speelgoed wat beu. Geef hem maar een afstandsbediening, een kussen of een matchbox. O wee als je het uit zijn plakkerige vingertjes wrikt. Hij zet verontwaardigd zijn keel open. Hij protesteert even hevig en wappert met zijn armpjes als je die in een t-shirt probeert te mikken.
Het is wat oneerbiedig. Maar ik vond geen andere postzegels in de schuif. En nu hangt er eentje op met lipsticklippen en het bijhorende tekstje ‘een glimlach zonder woorden’.
Eén noot folkmuziek volstaat en hij duikt op. Een gedrongen jongen met een zwarte paardestraat, wollige bakkebaarden, ronde brilglazen en de onafscheidelijke hennepsandalen. Op weg naar de bibliotheek spotte ik hem - ondanks zijn bescheiden gestalte - onmiddellijk in de ronddraaiende massa op het openlucht-boombal. De stapjes heeft hij nog steeds niet helemaal onder de knie.
Halfweg bleef Aiko stokstijf staan. Fietsen naar huis zat er niet meer in. Zeven verschillende tactieken misten doel. Ze schreeuwde om haar moeder. Voorbijgangers keken verontrust over hun schouder. Een oud mevrouwtje wou haar troosten. Ik blafte haar af - “het is de moment niet, mevrouw”. Ik nam haar op, ze schopte - onbedoeld - in mijn kindergeld, ik zette haar neer, ze draaide haar fietsje, de achtste tactiek faalde. Ik knelde haar onder mijn oksel en sleurde haar naar huis. In de gang gilde ze een halfuur lang om terug naar school te fietsen.
Een boterham met kaas en een boterham met choco stopten de sirene. Turilas & Jäärä kalmeerden haar verder. We sloten vrede en fietsten met de grote fiets naar de H&M. Op zoek naar wat extra zomerkleedjes. Maatje 98 leek wat klein. Toch maar maat 104 passen ? De rij aan de pashokjes was te lang voor een ongeduldige kleuter. We nestelden ons in een hoekje van de winkel. Het eerste kleedje kreeg ik over haar hoofd. Ik grabbelde naar het tweede. Ondertussen had Aiko in haar bloot bovenlijf al een rondje door de winkel gelopen. “Kom eens hier, Aiko !” Ze bleef uitdagend op een meter van me staan. “Ik ben hier”. Ze glipte tussen mijn handen en rende joelend een tweede rondje. Vijf kleedjes verder gutste het zweet over mijn rug. Haar handen - en waarschijnlijk de helft van de kledij in de rekken - stonden vol zwarte vegen. Een felrode Musti-regenjas had ik haar al uit het hoofd gepraat. Een knalroze trainingsbroek ook. De afgrijselijke sjakosj van my little pony klemde ze tussen haar tanden. Die moest en zou ze hebben. Uitgeput gaf ik toe.
Op naar de Fnac om een kadootje te kopen. Ik lokte haar weg van Dora, Freddy the Fish en de koptelefoon met Meka Minden door bijna zelf op de liftknop te duwen. Aan de kassa’s holde ze naar buiten. Richting beloofde grote plein. dEUS noch Little Britain deden het alarm afgaan. Als lokmiddel gebruikte de kassierster een - opnieuw roze en gelukkig gratis - portemonneetje met prinsessen op.
En toch was het een leuke woensdagmiddag. Na de Fnac hinkelde ze op het Ladeuzeplein, speelde ze geconcentreerd tijdens het wachten in het stadhuis, luierden we in het stadspark en wees ze naar de kindjes van het schooltje van papa, deed ze kaka in de PDS - “die meneer zijn oog is kapot” - en sloten we af op een bankje met een lekstok - opnieuw op het Ladeuzeplein.
Voor het album van de familie fromohio. Rollen is nog steeds niet zijn favoriete tijdverdrijf. Op zijn achterste zitten is meer iets voor Bas. En het lukt hem al aardig.
Een trouw in festivalsfeer en een namiddag luieren in de Blaarmeersen deed ons Leuven in Scène op een haar na missen. Aiko en ik fietsten zondagavond even naar het stadspark. Een bespreking à la het park was niet zo feeëriek als de vorige editie - de slakkenman kenden we al vanop Dranouter - sommige acts begonnen wel erg laat - doe ik niet. Want ik draag het evenement een warm hart toe. De jonglerende ijscoman Ali was dan ook hartverwarmend. Aiko grabbelde tevergeefs naar het ijsje. En Die Verdammte Spielerei marcheerden met een aanstekelijke Sardonisgrijns of een Grand Canyondiepe lege blik. De spectaculaire of magische acts zullen voor 2010 zijn.
Elke kandidaat laat steekjes vallen. Bovendien is deze uitspraak uit zijn context getrokken. Maar je weet dat het spelletje vuil wordt gespeeld. En ik hoop dat het filmpje zijn werk doet.
