Een pijl en een streep

Elke donderdagavond leer ik aan een gezapig tempo iets bij over foto’s ‘maken’. Een ideale cadans voor mijn gejaagd leefritme nu. Ook al vervloek ik mezelf soms half op weg naar een midlifecrisis dat ik een hangjongere was. Had ik dit maar toen gedaan. Mijn schooltje heeft een nieuwe website en één van mijn beelden prijkt erop. Ter illustratie van de opdracht ‘textuur’.

Advertenties

2013 – fotomomentjes

In 2013 heb ik een aantal keer een poging gewaagd om foto’s te maken in plaats van te trekken. Ik heb een pittig portret gemaakt van een high end advocate, ik heb de foto’s aangeleverd voor de sprankelende sprookjeskalender van de kleuterschool nadat ik een klas omgetoverd had tot een witte (papieren) studio, ik heb op een feestje in een pop-up retrostudiootje spontane plaatjes gemaakt en ik heb zelf voor de cover gezorgd van mijn eigen gortdroog (maar feilloos informatief) en slaapverwekkend saai (maar onbetwistbaar het accuraatst) boek. En oh ja, ik heb een tijdje in museum M gehangen …

M rules

Vandaag ben ik dus nog eens gaan kijken. Rustig. Nadat Toots na 10 seconden al dringend naar het toilet moest. Een jongedame sprak me aan. “Of mijn foto er ook tussen hangt, want had ze me tijdens de opening niet gezien ?” Met enige schroom wijs ik mijn foto aan. Met schroom, want ook al is de foto uit een verzameling van meer dan 4000 prentjes geselecteerd, ik blijf het de vreemde eend in de bijt van 20 beelden met als thema ‘Leuven’ vinden. De juffrouw blijkt de initiatiefneemster vanuit de dienst toerisme te zijn voor het project. “Marco Mertens was heel enthousiast over je foto. Hij spreekt erover op ROBtv.” Ik kijk haar ongelovig aan. En “Oei, ik zou het ook niet fijn vinden dat mijn naam verkeerd gespeld is. Dat verbeter ik onmiddellijk!” Mijn scepsis smelt weg. Ik ben enorm blij dat de stadsfotograaf mijn foto heel treurig vindt.

Vernissage

“Kijk, dat is onze burgemeester,” wijs ik indiscreet naar de man naast me. Louis knikt vaderlijk glimlachend naar Aiko en Bas. De ‘antichambre’ (tja, zo heet die zaal nu eenmaal …) van museum M staat propvol met proper gewassen mensen. Op de linkermuur twintig instagramfoto’s, geselecteerd uit 4000 plus kiekjes met Leuven als thema. Op de rechtermuur twintig instagrams van de vier medewerkers van het project zelf. Wat ik toch een tikkeltje eigenaardig vind. En waarom krijgen die foto’s wel een titel mee en de andere niet ? Drie speeches gevuld met banaliteiten en verplichte nummertjes later kijkt onze burgervader ongedurig op zijn fraai jaren-vijftig-polshorloge. Ex-stadsfotograaf en juryvoorzitter Marco Mertens prikt tijdens de vierde speech nonchalant in het rond en merkt terloops op dat hij geen kaas gegeten heeft van instagram, apps of telefoons op zich. Hij rammelt het lijstje met de winnaars van de winnaars af. Geen prijs. Geen erg. Ik ben sowieso al trots. Ergens in het midden van het rijtje plakt mijn foto  – 30 op 30 – tegen de muur van een gerenommeerd museum. De titel ‘eenzaam of geplet ?’ denk je er zelf best bij. Ik ga morgen nog eens op mijn gemakje kijken. En vloeken dat ze in het onderschrift een ‘y’ gesmokkeld hebben in plaats van het minder marginale ‘ie’. Maar trots ben ik dus wel. Ik reik net tot aan de enkels van deze beeldentrekker.

#Stadsfotograaf #marcomertens en schepen Vansina in #mmuseum #seemyleuven(

(juryvoorzitter en schepen poseren in de antichambre)