Rondje retro-ergeren

Donderdagnamiddag besloten we nog dat het Spit – ondanks de steeds frissere inrichting – de voorbije tien jaar steeds verder afgegleden is naar een duffe tweedehandswinkel. Om er nog een vintage- of retropareltje op de kop te tikken, moet je tonnen geluk hebben. Schatten jagen doe je beter op het internet. Of in de kringloopwinkel van Diksmuide.

Bij het buitengaan viel ons oog op de affiche die 8 maart uitriep tot retrodag bij het Spit. En dus trok ik vandaag opnieuw naar het Spit. Ik bolde de parking op om 10 uur terwijl de winkeldeuren opendraaiden en een massa hippe retroliefhebbers zich met de modieuze ellebogen naar binnen werkten.

Eens binnen viel mijn mond open. Niet van de vele mooie spulletjes die het Spit blijkbaar opspaart voor dagen als  deze. Maar wel van het degoutante gedrag van de blitse vintage meerwaardezoekers die je op andere dagen niet in het Spit aantreft. Zonder om te zien grabbelden ze zoveel mogelijk gerief bij elkaar of verzamelden ze de prijskaartjes van verschillende meubels, trokken ze zich terug in een hoekje en begonnen ze dan pas te monsteren wat ze effectief zouden kopen. Ik ben dan zo eigenaardig om onmiddellijk te beslissen dat ik niets meer wil kopen. Ik ben wel een half uurtje gebleven om me ostentatief en lekker te ergeren.

Geslaagd initiatief, Spit. Fijne reclame voor jullie trouwe klanten. Degelijke klantenbinding ook. Misschien kan je elke dag één van die verzamelde retrospullen in de winkel droppen, waardoor het opnieuw interessant wordt om opnieuw regelmatig eens langs te komen ?

#degoutant #eerstgrabbelendanpasbekijken #spit #leuven
#degoutant #eerstgrabbelendanpasbekijken #spit #leuven#degoutant #eerstgrabbelendanpasbekijken #spit #leuven
#degoutant #retrodag in het #spit #leuven #erwordthiergevochten#degoutant #eerstgrabbelendanpasbekijken #spit #leuven#degoutant #eerstgrabbelendanpasbekijken #spit #leuven

Digitale fait

Ik worstel me door een 100-tal formulieren. De kandidaat die me meedeelt dat zijn vorige werkgever fait is, belandt op de verkeerde stapel. Elke keer sleur ik hun naam door g**gle. Over een te open aanwezigheid in de virtuele wereld kan inderdaad een aardig boompje worden opgezet. Maar het ostentatief ontbreken in de zoekresultaten vind ik op de wip van 2013 naar 2014 ook een tikkeltje spijtig, of je nu voor bakker, boekhouder of architect solliciteert.

Even tussenuit naar Flevoland – woensdag tot vrijdag

Maandag en dinsdag vind je hier, voor onze inspiratiebron klik je daar.

Woensdag dus. De ochtend spendeerden de papa’s met hun kroost in de flink uit de kluiten gewassen binnenspeeltuin. Ben je een dubbele meter, duik dan wel niet hoofd vooruit de glijbaan in. De kronkels kraken je rug. En inderdaad, de verlichting is psychedelisch. Wat is er mis met daglichtlampen ?

Na de lunch slenterden we door de steegjes van Urk. Fascinerend om te ontdekken waar het vroegere eiland eindigt en de gewonnen poldergrond start. Wel vreemd dat de auto in Urk nog steeds regeert over het centrum. En eigenlijk is Urk een ingedommeld vissersdorpje en ook niet meer dan dat. En net toen alle klein mannen met uitzondering van Toots kattenkwaad uithaalden en ik Toots complimenteerde met zijn flinkheid, besloot hij een voorbijrijdende auto te torpederen met een stok. En toen kreeg ik het aan de (ahum) stok met een boze Urker.

#seaside #urk

We ontvluchtten Urk en reden naar het volgende eiland. Schokland. Eén ding kan ik hierover vertellen : zorg dat je op tijd bent ! Het museum sluit onzalig vroeg en dus weigerden ze ons de toegang. Ook de gesteententuin werd gebarricadeerd door een gesloten slagboom.

Donderdag was de Aviodrome aan de beurt. Of toch voor de jongens. De meisjes kozen voor de shopping outlet als eindbestemming. De Aviodrome is de perfecte mix voor een geslaagde activiteit. We konden er nog uren spenderen. Een gloednieuw – én vooral boeiend – museum voor papa’s en zonen met vliegtuigen om in te klauteren, een vliegveld met opnieuw vliegtuigen om aan de knopjes te prutsen, een 3D-film als rustpunt, een binnen- en buitenspeeltuin in thema, een krakende radiokamer in een wondermooi Schipholgebouw uit 1928. Superlatieven dus. Niet aarzelen om dit op je lijstje te zetten !

Iets verderop kan je een copieuze wereldburger verorberen tussen piloten-in-spe in topgunpakjes.

#aviodrome #klm #boeing747

En ten slotte vrijdag. ’s Morgens hingen we rond in Nieuw Land. Veel heb ik niet bijgeleerd over het inpolderen van Flevoland. Dat lag niet – of net wel – aan het museum. Ik ben volledig loos gegaan in het watertheater, de archeologenzandbak en de onderwaterwereld van Margootje. Een interactief museum dus.

In de namiddag trakteerden Hans en Grietje ons op pannenkoeken. Zoet voor de klein mannen en hartig voor de anderen. De tafels zijn behekst. Die van ons steeg meermaals anderhalve meter boven ons uit, terwijl een heks bellen uit haar orgel perste. Buiten was het skelter – a.k.a. gocart – parcours populair, net als de hooiberg en de mega opblaastrampoline. Dit peperkoekenhuisje is wel enkel open op woens- en vrijdagen en tijdens het weekend. Een topper dus. Alleen donderwolken joegen ons opnieuw de auto in. Onthou wel dat de files richting België tergend traag zijn. Of vermijd eenvoudigweg het spitsuur.

Rocknroll II bij #hansengrietje #flevoland

Even tussenuit naar Flevoland – maandag en dinsdag

De inspiratie voor ons tripje deed ik op bij deze deskundige en handige reisgids. Ik doe een poging om iets nuttig, informatief en interessant toe te voegen.

We logeerden een midweek in hetzelfde vakantiepark. Het huisje was onberispelijk en ruim. Het lag deze keer op een steenworp van speeltuin en zwembad. Nochtans waren we voorbereid op een flink eind stappen door de kinderfietsen mee te sleuren. Na twee uur non-stop van een glijbaan roetsen (in speeltuin of zwembad) weten we immers uit ervaring dat onze klein mannen weinig zin hebben om dan nog een eind naar het huisje te stappen. Blijkbaar kan je door enkele euro’s extra te betalen wel de locatie van je huisje zelf kiezen.

Huisje voor een week #flevoland

Twee parameters zijn doorheen dit verslagje van belang. Eén. Nederland was aan het werk. En dus was het nergens koppen lopen. Meer zelf. Meestal beschikten we over het bezoekmonopolie. Twee. Aiko is bijna 8 jaar oud, Bas wordt er 6 en Toots is bijna 3.

Maandag reden we naar Lelystad. De Bataviawerf. Badend in het eerste verlegen lentezonnetje. De werf zelf lag er wat belabberd bij. De smid stotterde vriendelijk maar liet zijn zinderend vuur helaas ongemoeid. De beeldsnijders holden opgelucht weg richting koffiepauze. Om een paalsteek te leggen in de tuigerij moest je het stellen met een voorbeeld van het eindresultaat. Een stappenplan kan helpen. Alleen in de zeilmakerij vertelde een enthousiaste grijsaard over het reilen en (ahum) zeilen van de Batavia. De replica van de Batavia zelf is wel de moeite waard. Je kan het hele schip doorkruisen. Van de kapiteinskajuit tot de benauwde tussendekken waar meer dan 300 matrozen en soldaten maandenlang huisden vooraleer met man en muis te vergaan.

#batavia #flevoland

Dinsdag heette de lentezon ons welkom in het Harderbos voor een avonturenroute. Een ideaal tochtje voor kinderen. Om de zoveel honderd meter viel er iets te ontdekken. Door bevers afgeknaagde boomstompen, een uitkijktoren, een wiebelbrug, een overzetpondje, wilde koeien en halfweg een fijne picknicktafel. En tussendoor klauterden de klein mannen over elke omgevallen boom die ze tegenkwamen.

Bram en Lou op stap in #middleearth

 

Daarna lieten we de klein mannen los in de kleine – maar fijne – speeltuin aan de receptie, wandelden we naar de desolate waterkant – of toch als je niet van plan bent om te varen – met een minuscule speeltuin maar luxueus sanitair blok. De baggerboot op de achtergrond maakte het ‘Is ’t nog ver’-plaatje af. Intussen was het grijs en guur geworden en doken we het binnenzwembad in. Ook deze was relatief klein maar fijn. En vooral helemaal voor ons zelf. Inclusief de enige glijbaan die voldoende uitdagend was voor Aiko en net doenbaar voor Toots.

Dinsdag hebben we afgerond met een spelletje kubb tussen de konijnenkeutels. (Over)morgen tackel ik de volgende dagen. Respect voor 44 en andere reisreporters.

Lokale handelaar

365 dagen lang prijken ze aan de gevel. Van de winkel aan de overkant. Eentje links van het reclamebord en eentje rechts. Het zijn 3D-exemplaren. 50 centimeter hoog. Schat ik. Onverwoestbaar. En eenvoudig terug te vinden. Je hoeft ze niet vloekend te zoeken in een stampvolle kelder of op een stoffige zolder. Na Sinterklaas krijgen ze een stroomstoot en rond Driekoningen worden ze opnieuw comateus. De kerstbomen van de slotenmaker.

Moatenweekend

Al een zevental jaar een vaste afspraak. Deze keer aan het zeetje.

Nieuwpoort in pastel

Het eerste jaar had Aiko –  een kloeke drie maanden oud – één vriendje mee en klemde de schoorsteenklep van de open haard. Het aantal kinderen is intussen niet meer te bij te houden. En de vermoeide herberg van dit jaar kraakte in haar oude voegen.

#iseefaces

Terwijl thuis (verder) in een nieuw kleedje werd gestopt.

Wij in Nieuwpoort, Polen op zolder.

1-1

Een heel fijne avond. Het is eens iets anders dan De Dreef. Een volgepakt Koning Boudewijnstadion. Ik schrok me een bult toen het volledige stadion de Brabançonne meebrulde. Dat op zich is al 500.000 decibels waard. Spijtig dat de Belgen er niet eentje meer tegen de netten knalden om er een echt feestje van te maken. De Kroaten kenden alle lepe trucjes en speelden als een hecht blok. Kompany is een klasse apart, Mertens is een heerlijke straatvechter en Hazard zijn klasseflitsen hebben weinig meerwaarde. En ik was alle files te slim af door met mijn fiets door de rode mensenmassa te laveren richting iets verderop geparkeerde auto.

Kompany is een klasse apart, Mertens een vechter en Hazard overroepen