Here’s Johnny !

Iedereen heeft wel al eens een flits gezien van de horrorfilm. Ik heb me nu vastgebeten in het boek (King was trouwens helemaal niet tevreden met de verfilming door Kubrick). Het boek leest niet echt als een trein, maar tijdens de rit Gent – Leuven had ik een uurtje tijd om erin verder te wroeten.

Wanneer het gezin Torrance in het ondergesneeuwde hotel volledig begint door te flippen, roept de kleine Danny – met zijn telepathische krachten – de oude hotelkok aan die duizenden kilometers verder de winter doorbrengt in het zonnige Florida. Hallorann kent immers ook iets van telepathie af. Hij wordt getriggerd door de doordringende geur van sinaasappels.

Wanneer de trein Leuven binnenreed, sloeg me de schrik om het hart. Ik ben op pagina 350 aanbeland : “O, sh*t, zei Dick Hallorann. En plotseling de geur van sinaasappels, zwaar en bedrukkend, …” en rond me hangt plotsklaps ook – dat kan toch geen toeval zijn ? – het zoete aroma van …

Rondje retro-ergeren

Donderdagnamiddag besloten we nog dat het Spit – ondanks de steeds frissere inrichting – de voorbije tien jaar steeds verder afgegleden is naar een duffe tweedehandswinkel. Om er nog een vintage- of retropareltje op de kop te tikken, moet je tonnen geluk hebben. Schatten jagen doe je beter op het internet. Of in de kringloopwinkel van Diksmuide.

Bij het buitengaan viel ons oog op de affiche die 8 maart uitriep tot retrodag bij het Spit. En dus trok ik vandaag opnieuw naar het Spit. Ik bolde de parking op om 10 uur terwijl de winkeldeuren opendraaiden en een massa hippe retroliefhebbers zich met de modieuze ellebogen naar binnen werkten.

Eens binnen viel mijn mond open. Niet van de vele mooie spulletjes die het Spit blijkbaar opspaart voor dagen als  deze. Maar wel van het degoutante gedrag van de blitse vintage meerwaardezoekers die je op andere dagen niet in het Spit aantreft. Zonder om te zien grabbelden ze zoveel mogelijk gerief bij elkaar of verzamelden ze de prijskaartjes van verschillende meubels, trokken ze zich terug in een hoekje en begonnen ze dan pas te monsteren wat ze effectief zouden kopen. Ik ben dan zo eigenaardig om onmiddellijk te beslissen dat ik niets meer wil kopen. Ik ben wel een half uurtje gebleven om me ostentatief en lekker te ergeren.

Geslaagd initiatief, Spit. Fijne reclame voor jullie trouwe klanten. Degelijke klantenbinding ook. Misschien kan je elke dag één van die verzamelde retrospullen in de winkel droppen, waardoor het opnieuw interessant wordt om opnieuw regelmatig eens langs te komen ?

#degoutant #eerstgrabbelendanpasbekijken #spit #leuven
#degoutant #eerstgrabbelendanpasbekijken #spit #leuven#degoutant #eerstgrabbelendanpasbekijken #spit #leuven
#degoutant #retrodag in het #spit #leuven #erwordthiergevochten#degoutant #eerstgrabbelendanpasbekijken #spit #leuven#degoutant #eerstgrabbelendanpasbekijken #spit #leuven

Piekfijn

“Goeiemorgen !”, knikt ze vriendelijk. “Morgen”, mompel ik tussen mijn dicht geklemde lippen. Mijn tanden zijn nog niet gepoetst. Ik kan geen kant uit, terwijl mijn haar alle kanten uitsteekt. Hoofden draaien in de rij voor me. Ik knipper de slapers uit mijn ogen. De rij schuifelt vooruit. Mijn kousloze voeten in nikes onder een verfrommelde kostuumbroek volgen gedwee. Ik moet afleren om uit mijn bed te rollen en rechtstreeks naar de bakker te hollen. Ik loop bij het ochtendgloren meer kennissen en vrienden tegen het lijf dan me lief is. Of de schooldirectrice …

Mossel noch staking

De trein is er. Van pendelaars geen spoor (pun intended)

Op het perron drummen voor één keer geen duizenden pendelaars. De trein vertrekt op tijd. Ik gniffel. In plaats van in de file zit ik op mijn gemak. Vijf meter verder gaat de trein vol in de remmen. “Wegens personen op de sporen, kan de trein op dit ogenblik zijn weg niet vervolgen”. Ik vloek en keer spoorslags (pun intended) huiswaarts, grabbel de autosleutel uit het zoutvat en ga vrolijk anderhalf uur in de file staan.

Te vroeg victorie gekraaid #godstraftonmiddellijk

Iedereen dumpt Lance

Dit waren dure woorden. Zwart op wit. Ik heb het rapport van naald tot draad uitgeplozen. Nog eens blijkt dat hij een ettertje was. Een bullebak met een onverwoestbare winnaarsmentaliteit. Mijn geloof ben ik kwijt, maar van zijn voetstuk dondert hij niet. Toch niet voor mij. ‘Big George ‘ H. verwoordt het spot on. Pagina 15 van zijn getuigenis is verplicht leesvoer voor alle kruisvaarders.

Strong arm