Een doordeweeks weekend

Het is een staalhard cliché. Je werkt voltijds. Met z’n twee. Je wil elk minstens 2 of 3 hobby’s uitoefenen enkele avonden per week. Een filmpje, optreden, afspraak met vrienden of toneelvoorstelling pik je graag ook nog eens mee. En dan lonkt het weekend. Het moment om samen even neer te ploffen. Niets doen. Of je kan ook op en neer fietsen naar de voetbal, de chiro, enkele verjaardagsfeestjes, de saxofoonles, … Bewegen is goed. Tussendoor kan je ook 3 wasmachines laten draaien. Dat gaat vanzelf. Je kan ook een uurtje onder de mensen komen. Gezellig samen in de file aan de kassa van de Colruyt. Of je kan wat maaltijden in elkaar flansen voor de komende week. Dat kan er ook perfect tussen geschoven worden. Wanneer de twee oudste naar de chiro zijn en vooraleer je die derde wasmachine volpropt met modderige chirokleren.

Op sommige zondagavonden heb ik het gevoel niets gedaan te hebben. Toch wel. Ik heb mijn to-do-lijstje opnieuw wat aangevuld. Vandaag is zo’n zondag. Morgen koop ik een lotje. Euromiljoendinges. En dan ga ik rentenieren. Nog zo’n huizenhoog cliché. Alleen koop ik nooit zo’n lotje. Want ik hou van mijn weekends.

En dan host Toots hier nog rond. Voorlopig activiteitenloos. Het tempo kan dus nog wat opgekrikt worden.

Advertenties

Trein

Twee random bedenkingen dansten daarnet door mijn hoofd.

Eén. Ik ben nu ongeveer 2 maand de fiere eigenaar van een onhandig elektronisch treinabonnement. Helaas heb ik sindsdien nog geen enkele kaartjesknipper in de ogen mogen kijken. Ik foeter nochtans tweemaal daags op de trein die in vertraging is. Ik reis dus dubbel kosteloos. Eén keer dankzij mijn werkgever en één keer dankzij de strenge controle van de nmbs. Wat een plezier.

Twee. Veel treinreizigers blijken misnoegd wanneer je ‘excuseer’ mompelt en de plaats van hun boekentas of sjakosj inneemt. Wat een plezier om daar oogbalrollend naast te zitten.

Filosoferen op de fiets

Jeij. We peddelen opnieuw naar de training. Bas heeft voldoende adem om te tateren. Eerst doet hij de Copernicaanse revolutie uit de doeken – we draaien zo langzaam dat we het niet eens voelen – om te besluiten dat we dichter bij de maan komen. Vervolgens stelt hij droogjes vast dat als ik getrouwd was met een jongen, hij niet bestond. Eindigen doet hij met een minutenlang betoog over jongens met hondjes, hondjes die een bal laten schieten uit een doos, hondjes met een gekleurd vlagje rond de nek en jongens die hun hond gelukkig herkennen aan het gekleurde vlagje.

2013 – muziekmomentjes

2013 begon met een knallend feestje in de AB. De Kapitein reed daarna steevast met ons mee. Hij bracht vooral nummer 8 ten berde en wij brulden zonder schroom mee op zijn ‘zalig feestje’.
Feestje ! #kapiteinwinokio #anciennebelgique
2013 betekende ook een prettig weerzien met Bruce. De locatie van het feestje was wel belabberd. Door met een kl*tesysteem te werken stond de frontstage van TW Classic die enkel toegankelijk was voor VIPs en de enkelingen die een blauw bandje konden bemachtigen, de godganse dag halfleeg. De VIPs – zonder onderscheid uitgedost in een klassiek-karootjes-hemdje, een trui rond de schouders gedrapeerd en met knalgele oversized oorpluggen – tuurden meer richting de wei (heb je mij gezien ? ik sta vooraan) dan te genieten van een Ben Harper die ingetogen musiceerde.
Getergd door deze onrechtvaardigheid trok ik een fotootje van het blauwe bandje rond de arm van een lieve mijnheer, fietste ik fluitend naar huis, photoshopte ik vrolijk wat en plakte ik met pritt en zwier mijn bandje bij elkaar. Net voor het optreden van Springsteen stond de afgesloten frontstage wel afgeladen vol. Vol zelfvertrouwen stapte ik richting pit. Ik stroopte nonchalant de mouw van mijn trui op en schuifelde 2 meter de pit in. Om hardhandig door 2 kleerkasten teruggeduwd te worden. Toemme. Het kleur zat niet helemaal juist.

Toemme ! Mislukt. Kleur zat niet helemaal juist.

Nu. Ik stond ten minste nog op de wei. En ook van iets verder dan de pit blies Springsteen je omver. Of om John Stewart te citeren : “Whenever I see Bruce Springsteen do anything, he empties the tank… every time” .

Ook van iets verder dan de pit blaast #brucespringsteen je omver

Eind 2013 is Aiko ook – na wat wikken en wegen – met de klassieke muziekschool gestart. Volgens haar muziekleerkracht kan ze toonvast en mooi zingen. In 2014 speelt ze een instrument. Trombone en blokfluit zijn afgevallen. Saxofoon en gitaar blijven over.

Even tussenuit naar Flevoland – woensdag tot vrijdag

Maandag en dinsdag vind je hier, voor onze inspiratiebron klik je daar.

Woensdag dus. De ochtend spendeerden de papa’s met hun kroost in de flink uit de kluiten gewassen binnenspeeltuin. Ben je een dubbele meter, duik dan wel niet hoofd vooruit de glijbaan in. De kronkels kraken je rug. En inderdaad, de verlichting is psychedelisch. Wat is er mis met daglichtlampen ?

Na de lunch slenterden we door de steegjes van Urk. Fascinerend om te ontdekken waar het vroegere eiland eindigt en de gewonnen poldergrond start. Wel vreemd dat de auto in Urk nog steeds regeert over het centrum. En eigenlijk is Urk een ingedommeld vissersdorpje en ook niet meer dan dat. En net toen alle klein mannen met uitzondering van Toots kattenkwaad uithaalden en ik Toots complimenteerde met zijn flinkheid, besloot hij een voorbijrijdende auto te torpederen met een stok. En toen kreeg ik het aan de (ahum) stok met een boze Urker.

#seaside #urk

We ontvluchtten Urk en reden naar het volgende eiland. Schokland. Eén ding kan ik hierover vertellen : zorg dat je op tijd bent ! Het museum sluit onzalig vroeg en dus weigerden ze ons de toegang. Ook de gesteententuin werd gebarricadeerd door een gesloten slagboom.

Donderdag was de Aviodrome aan de beurt. Of toch voor de jongens. De meisjes kozen voor de shopping outlet als eindbestemming. De Aviodrome is de perfecte mix voor een geslaagde activiteit. We konden er nog uren spenderen. Een gloednieuw – én vooral boeiend – museum voor papa’s en zonen met vliegtuigen om in te klauteren, een vliegveld met opnieuw vliegtuigen om aan de knopjes te prutsen, een 3D-film als rustpunt, een binnen- en buitenspeeltuin in thema, een krakende radiokamer in een wondermooi Schipholgebouw uit 1928. Superlatieven dus. Niet aarzelen om dit op je lijstje te zetten !

Iets verderop kan je een copieuze wereldburger verorberen tussen piloten-in-spe in topgunpakjes.

#aviodrome #klm #boeing747

En ten slotte vrijdag. ’s Morgens hingen we rond in Nieuw Land. Veel heb ik niet bijgeleerd over het inpolderen van Flevoland. Dat lag niet – of net wel – aan het museum. Ik ben volledig loos gegaan in het watertheater, de archeologenzandbak en de onderwaterwereld van Margootje. Een interactief museum dus.

In de namiddag trakteerden Hans en Grietje ons op pannenkoeken. Zoet voor de klein mannen en hartig voor de anderen. De tafels zijn behekst. Die van ons steeg meermaals anderhalve meter boven ons uit, terwijl een heks bellen uit haar orgel perste. Buiten was het skelter – a.k.a. gocart – parcours populair, net als de hooiberg en de mega opblaastrampoline. Dit peperkoekenhuisje is wel enkel open op woens- en vrijdagen en tijdens het weekend. Een topper dus. Alleen donderwolken joegen ons opnieuw de auto in. Onthou wel dat de files richting België tergend traag zijn. Of vermijd eenvoudigweg het spitsuur.

Rocknroll II bij #hansengrietje #flevoland

Even tussenuit naar Flevoland – maandag en dinsdag

De inspiratie voor ons tripje deed ik op bij deze deskundige en handige reisgids. Ik doe een poging om iets nuttig, informatief en interessant toe te voegen.

We logeerden een midweek in hetzelfde vakantiepark. Het huisje was onberispelijk en ruim. Het lag deze keer op een steenworp van speeltuin en zwembad. Nochtans waren we voorbereid op een flink eind stappen door de kinderfietsen mee te sleuren. Na twee uur non-stop van een glijbaan roetsen (in speeltuin of zwembad) weten we immers uit ervaring dat onze klein mannen weinig zin hebben om dan nog een eind naar het huisje te stappen. Blijkbaar kan je door enkele euro’s extra te betalen wel de locatie van je huisje zelf kiezen.

Huisje voor een week #flevoland

Twee parameters zijn doorheen dit verslagje van belang. Eén. Nederland was aan het werk. En dus was het nergens koppen lopen. Meer zelf. Meestal beschikten we over het bezoekmonopolie. Twee. Aiko is bijna 8 jaar oud, Bas wordt er 6 en Toots is bijna 3.

Maandag reden we naar Lelystad. De Bataviawerf. Badend in het eerste verlegen lentezonnetje. De werf zelf lag er wat belabberd bij. De smid stotterde vriendelijk maar liet zijn zinderend vuur helaas ongemoeid. De beeldsnijders holden opgelucht weg richting koffiepauze. Om een paalsteek te leggen in de tuigerij moest je het stellen met een voorbeeld van het eindresultaat. Een stappenplan kan helpen. Alleen in de zeilmakerij vertelde een enthousiaste grijsaard over het reilen en (ahum) zeilen van de Batavia. De replica van de Batavia zelf is wel de moeite waard. Je kan het hele schip doorkruisen. Van de kapiteinskajuit tot de benauwde tussendekken waar meer dan 300 matrozen en soldaten maandenlang huisden vooraleer met man en muis te vergaan.

#batavia #flevoland

Dinsdag heette de lentezon ons welkom in het Harderbos voor een avonturenroute. Een ideaal tochtje voor kinderen. Om de zoveel honderd meter viel er iets te ontdekken. Door bevers afgeknaagde boomstompen, een uitkijktoren, een wiebelbrug, een overzetpondje, wilde koeien en halfweg een fijne picknicktafel. En tussendoor klauterden de klein mannen over elke omgevallen boom die ze tegenkwamen.

Bram en Lou op stap in #middleearth

 

Daarna lieten we de klein mannen los in de kleine – maar fijne – speeltuin aan de receptie, wandelden we naar de desolate waterkant – of toch als je niet van plan bent om te varen – met een minuscule speeltuin maar luxueus sanitair blok. De baggerboot op de achtergrond maakte het ‘Is ’t nog ver’-plaatje af. Intussen was het grijs en guur geworden en doken we het binnenzwembad in. Ook deze was relatief klein maar fijn. En vooral helemaal voor ons zelf. Inclusief de enige glijbaan die voldoende uitdagend was voor Aiko en net doenbaar voor Toots.

Dinsdag hebben we afgerond met een spelletje kubb tussen de konijnenkeutels. (Over)morgen tackel ik de volgende dagen. Respect voor 44 en andere reisreporters.