Wat Arun

Zomer 2004. Het steegje werd schaars verlicht. Uit het duister dook een klein jongetje op. Hij klepperde op zijn slippers onze richting uit. Het oranje gewaad zat strak rond zijn pezige lichaam. Hij torste een knoert van een roestige sleutel. Petch en Jane klampten hem aan. Met pientere oogjes monsterde hij ons. De sleutel knarste in het slot. De jongen rende naar binnen. Het poortje sloeg achter hem dicht. Boven ons torende trots Wat Arun. De tempel was indrukwekkend verlicht. Niet veel later liet de leerlingmonnik ons door het poortje glippen. Zijn meester had toestemming gegeven. Overdag liepen hier drommen toeristen. Nu was de tempel verlaten. We beklommen fluisterend de hel verlichte Prang, overweldigd door de gewijde stilte. Plots dook een soldaat op zwaaiend met een machinegeweer. Hij blafte iets. De uitleg van de meisjes bleek te volstaan en hij verdween opnieuw in de nacht. Onder een gammel afdak vonden we het jongetje terug. Achter hem stond een oude monnik. We vouwden onze handen samen om hem te groeten. Ik bukte me diep. Vanonder mijn wimpers probeerde ik in te schatten of ik niet boven zijn hoofd uitkwam. Hij lachte minzaam en stelde mijn vrouwtje een aardse vraag : of we in België veel aardappelen eten in plaats van rijst ? Ze ratelden wat in het Thai. Niet veel later stonden we allevier diep onder de indruk te wachten op een aftands overzetbootje om de rivier opnieuw over te steken. En trok Jane de foto die bij ons thuis op het schap staat.

Advertenties

4 gedachten over “Wat Arun

  1. Pingback: Mijn bracelet « eddiefromohio

  2. Pingback: Kemel « eddiefromohio

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s