En haar broer zit nu in Mexico

Ik stap de crèche uit en bots op haar. “We zijn elkaar daarnet al tegen gekomen in het schooltje,” glimlacht ze. “Ik heb je niet gezien,” haal ik verontschuldigend mijn schouders op, “maar ik ken je wel”. Grappig. Ik had haar een tijdje terug al willen op de schouder tikken. En nu ben ik haar naam kwijt. Ze herinnert zich mijn naam ook niet. Terwijl ze meestal wel de namen onthield van haar studenten. Tja. Ik was een slacker. Onvoorbereid moest ik me wel gedeisd houden tijdens haar werkcollege. Het was een strenge. Maar wel een knappe. En blijkbaar ook een sympathieke.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s