Bordkarton

Ik schrik me nog steeds te pletter als ik de deur openzwaai en een volwassen manspersoon me vanuit mijn bureau toelacht. Roerloos. Zwijgend. Met een staalharde blik. Hij stelt zich nooit voor. En toch groet ik hem vriendelijk.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s