Rare jongens

Elke afs – activiteit sloffer ik er wel even binnen. Zeker als mijn vrouwtje er moet werken. Op deze zwoele aprilavond hingen Aiko en ik op de binnenkoer rond. Door mijn opgerolde gazet toeterden we vrolijke muziek. Een mevrouw ijlde naar ons toe en vroeg ons in  krakkemikkig Engels met een vleugje Duits om wat stiller te zijn want “er wass a conference“. Ik trok mijn wenkbrauw vragend omhoog. Ze herhaalde haar opmerking en schreed zonder op een antwoord te wachten haastig terug naar binnen. Het bleek om een kudde volgelingen van één of andere genezer te gaan. Ik heb stiekem enkele minuten van de ceremonie gevolgd. Gezang werd afgewisseld met handopleggingen, donaties en eerbetuigingen aan het portret van de overleden number one. Op dat ogenblik nestelden twee kabouters zich op een bankje aan de overkant van de binnenkoer. Kabouters met rimpels rond de ogen, een dikke plastieken neus en een Richmond tussen de lippen geperst. Geen lieverdjes. Het was ook niet om te lachen, beweerden ze. Zo brachten ze hun weekend het liefst door. Toen zijn we naar huis gekomen. Of was het de staatsveiligheid ?

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s