Spoed

Na een hectisch half uur wijst L. op mijn bovenlip. Ik kijk haar even vragend aan en sla dan met mijn handpalm tegen mijn voorhoofd. De verpleegster snelt voorbij. “Waarom hebt u me niet erop gewezen dat er een krulsnor met zwarte stift op mijn gezicht getekend is ?”, vraag ik haar half lachend, half verwijtend. Ze haalt vermoeid haar schouders op. Ook de dokter heb ik te woord gestaan als een halve Salvador Dali. De hysterische en totedronken Braziliaanse met een open pinkbreuk en de stoere en nuchtere Limburgse met een gecompliceerde handbreuk kon ik niets verwijten. Het lachen was hen na de val op de glibberige fuifvloer ook al vergaan. (Het snorretje kreeg ik trouwens voor een sketch.)

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s