eddiefromohio

“Hou mijn sigaret eens vast”, bromt de tiener tegen een vriendin. De allochtone vader die voor ons wandelt, fronst zijn wenkbrauwen. Hij kijkt nog eens. En nog eens. Vijf meter verder loert hij over zijn schouder. Tien meter verder kraakt hij zijn nek en checkt nog eens. De tiener die in de poort van zijn school staat, sjort het korset van zijn zwarte galakleed omhoog. Zijn paarse oogschaduw is perfect aangebracht. Als statement op een laatste schooldag kan dat tellen …

Aiko slaat de pagina om toont het boekje aan haar publiek.  Ze leest voortaan liever zelf voor. Bas draait zijn kar, kruipt ongeïnteresseerd maar vinnig weg en sleurt het beschermschermpje van de luidspreker. Hij klakt eens met zijn lippen. “De mooooooiste vis Blinkertje …”. Ik moedig Aiko knikkend aan en red het gaas uit de klauwen van de one-tooth-bandit.

Binnen een paar weken struinen we rond in Philly. Om op te warmen pik ik maandag een concertje mee van zijn hipste inwoner. G. Love maakt deel uit van mijn muziektriumviraat. En het is al weer een tijdje geleden dat ik hem live aan het werk zag. Jan en Jan gaan mee. En Jan en Jan hebben ook nog eens dezelfde familienaam. Verwarrend of net gemakkelijk ?

Mijn vrouwtje zal met frisse tegenzin in Hamburg - maar wel te midden van Duitsers én Turken - voetbal kijken. Ik nestel me voor de lichtbak. De afstandsbediening is één avond van mij. Ik ben er nog niet uit voor wie ik ga supporteren.

Dit is de buis waar de volgende vijftig jaar onze kakaaa (en vooral die van de buren) zal doorstromen. Ik ben ze op de werf grondig gaan inspecteren. Ze wordt honderden meters ver de grond ingeboord. Zoals de tunnel onder het kanaal. Maar dan in het klein. En daar schrijf ik dan een stukje over. Zoals ik sporadisch wel eens doe op Leuven blogt.

Soms begint iets als een scheet op een stok. En dan begint de bal te rollen tot een onwezenlijke internethype. Matt heeft zijn sullig dansje geperfectioneerd. Zo eenvoudig. Maar hartverwarmend. En net omdat er geen boodschap aan vasthangt, is het signaal zo krachtig. En kijk. Ik zie Stephanie in Brussel meedansen ! Damn. ik ben jaloers.

Gerrit herkent me onmiddellijk. Hij schudt me de hand. Zijn wallen kleuren nog donkerder. Zijn hoofd blinkt. Zijn Kiekeboesnor is perfect getrimd. Nostalgie greep me bij mijn nekvel. Hij heeft La Bodeguita drie jaar geleden verkocht en dient nu op in een restaurant. Waarom heb ik niet durven vragen.

Eerste woensdagmorgen : de verpoederde verf op het plafond in Bas zijn kamer behandelen met een verstuiver en schoonmaken ; plafond voorzichtjes primeren.

Tweede woensdagmorgen : raam, deur en stopcontacten afplakken ; muren primeren.

Derde woensdagmorgen : eerste laag verf op het plafond strijken ; één laag lijkt te volstaan ; de allerlaatste verfklodder uitstrijken ; een A4-tje plafond van de roller prutsen ; de helft van de verpoederde verf-primer-plafondverf van het plafond schrapen. En ik heb niet gevloekt. Want de Walter van Colora had het voorspeld. En ik zag dat niet zitten. De plafond afsteken. Nu nog de andere helft afsteken …

Aiko trekt me terug mee naar de kring van haar klasje. Nina snikt er ”ik wil mee naar Amerika”. Aiko heeft Tibo en Nina blijkbaar opgetrommeld. Iedereen mag mee. Met het vliegtuig. En ze gaan vooraan zitten. Het is onder elkaar bedisseld. Twee klein mannen tien uur op een vliegtuig wordt al de handen uit de mouwen steken. Vier is trop. Point Pleasant, here we come …

Een nieuwe naam duikt op in mijn ‘ommeklik‘. Een man met een boek in zijn hoofd. En met zinnen - ‘de zon mepte er flink op los’ - om jaloers op te zijn.