Voor het album van de familie fromohio. Bas wriemelde in alle windrichtingen maar het mocht niet baten. Zijn wilde kuif is geknipt en met de gel in een Beckhamkapsel geboetseerd. Volgende stap. Een mobilette.

“Hij is zo stom als het paard van Jezus en dat was een ezel.” Maar dan in het Brussels.

Dit onthutsend verhaal is indringend - onmogelijk om dit als ‘mooi’ te bestempelen - in beeld gebracht. Ooit moest ik voor een vak ‘Aan de poorten van de Rwandese hel. Getuigenis van een peacekeeper’ van Luc Marchal lezen. Hoogtijd om het boek van het schap te plukken en het opnieuw te lezen. ‘Shake Hands with the Devil’ van Romeo Dallaire en ‘An Ordinary Man’ van Paul Rusesabagina staan ook op mijn lijstje.

Onze eerste Independence Day in the orange house en ik vergeet de vlag uit het raam te hangen. Het geschikte moment ook om de loftrompet af te steken op de US of A. Maar wat zou ik ? Het is het land van de oorlogszuchtige hicks, de griezelige religieuze fundamentalisten en de hamburgvretende papzakken. God bless the usa. En toch. En toch.

Een brandweerwagen scheurt door de Brusselse straat. Zijn sirene scheurt even hard door mijn trommelvliezen. Net voor mijn neus komt de truck piepend tot stilstand. De sirene snerpt zich een verwoestende weg door mijn zenuwstelsel. In de cabine trekt de chauffeur de kaart uit de handen van de pompier naast zich. Er schiet vuur uit zijn ogen. Rook ontsnapt uit zijn neus. Zijn vinger trommelt woedend op het plastiekje rond de kaart. Zijn vuist klopt op het dashboard. De stadsvogeltjes fluiten weer. In stilte druipt de brandweer af. Op zoek naar …

Hij speelde mee in de eerste ‘echte’ film die ik in de bioscoop zag : Honey, I shrunk the kids. Hij was hilarisch als Lord Dark Helmet in Spaceballs. Ook in Ghostbusters en Parenthood liep hij door het scherm. Rick Moranis. Wie ? Inderdaad, het opdondertje met uilenbril dat steeds hetzelfde geeky typetje neerzette … Hij fiedelt blijkbaar country songs.

City Livin’ ; Peace, Love, and Happiness ; Who’s Got The Weed ; Wont’cha Come Home ; Superhero Brother. G. Love speelde een rits nieuwe liedjes. Ook al gedijt hij best in een donkere dampende concertzaal, in het Rivierenhof was hij best te pruimen. Ik heb hem ge-high five-d op het einde van zijn concert. Jeij …

Mijn favoriete song - this ain’t living - aan de voet van de Dom in Keulen :

Voor het album van de familie fromohio. Omdat we op Aiko’s verjaardag Engels zullen praten, heeft ze alvast haar verjaardag gevierd met haar beste vriendjes. Nina, Tibo en Gitte hebben samen met Aiko op de kersverse trampoline gesprongen. Kroon, toeters, zeepbellen en verjaardagstaart ontbraken niet. Tante Nel schminkte een leeuw, twee prinsessen en een hartje. En met het kartonnen vliegtuig werd op en neer naar Amerika gevlogen. Heel fijn.

Tju toch. Tju toch. Ook Lennart en Eva staan naast Matt te wiebelen. Stikkerdestikjaloers.