Op een zaterdagmiddag is fietsen op de Bond een huzarenstukje. Toch als mijn remmen niet doen wat ze moeten doen. Remmen. Elk zebrapad is een moordkuil. Ik tik met mijn linkerschouder de accordeonbus aan en mik mijn voorwiel tussen de bejaarde voetgangers die van links naar rechts oversteken en de met plastieken boodschaptassen overladen platinablonde dames die van rechts naar links oversteken. De gillende bont-is-moord-kliek aan de McGregor hield even hun adem in.

“Hebben we nu contact, hoofdpiet?”, polst Diewertje. De straalverbinding met de stoomboot haperde wat. “Diewertje, wij hebben een zéér goed contact”, verzekerde de hoofdpiet. Het Sinterklaasjournaal rocks ! Of deze : “De bruine en zwarte schoensmeer is uitverkocht, nu de Sint en zijn pieten eraan komen. Logisch: veel mensen willen hun schoen nog eens flink poetsen vooraleer ze hem zetten.”.

Het weekend wordt stilletjesaan een fijne traditie. Met dit jaar een schattejacht. Aiko vond op de hoek van een akker de rode wegwijzer en Wiebe het houten kruis eronder, alle andere kindjes hielpen dapper met stokken en pollepels graven en Aiko tilde onder luid gejoel de chocoladeschat uit de kuil. En Bas was – even traditiegetrouw – opnieuw een weekendje hondsziek en hangerig.

Wekenlang twee jobs combineren, het kruipt in je kleren. Sinds gisteren hou ik het terug bij eentje. Een nieuwe. Precies een jaar nadat ik dacht de job gevonden te hebben die me op het lijf geschreven was en die ik met de vingers in de neus kon. Zonder stress. Tot aan mijn welverdiende pensioen. Met fijne collega’s en een gemakkelijke chef. En nu stap ik terug in het ongewisse. Voor de uitdaging. En de bijhorende boter bij de vis. Hop …

Hij gaat al een tijdje mee. Maar hij blijft hilarisch. Ook na 33 miljoen keer.

Van alle kanten word ik belaagd om me lid te maken van het gezichtboekreddingscomité van de studios. Ik heb er inderdaad fijne tijden beleefd. Maar knus ? De zeteltjes zijn zo doorleefd en zo oncomfortabel. Ik heb er de beste sneak ooit gezien. Maar charmant ? Het scherm is zo petieterig en het geluid zo armzalig. We waren er kind aan huis toen we er recht tegenover woonden. Maar toen bouwden ze een slagboom en werd de lege parking een doorn in het oog van de omwonenden. Om maar te zwijgen over de studentonvriendelijke prijzen, de soms wat vreemde programmatie én ‘den baard’ die ons uitkafferde. Of lag dat laatste vooral aan ons ?

Ik wil wel mee gezichtboeken voor een waardige opvolger die een alternatief biedt voor en zich nestelt tussen Zed en Supercity …

Ze had vooraf nergens zin. Het kostte wat overredingskracht. Aiko speelde uiteindelijk een voormiddag bij Roos, ravotte een namiddag bij Gitte, pikte een filmpje over prinses Lilifee mee met Lo en haar papa, hoste een dagje Rode Hond met Leen en haar mama en genoot – samen met ons en Bas - in een loge van de schouwburg van de Hollands zingende Kikker en zijn vriendjes.

“Waarom hebben wij geen drie ogen ?”, gilt Aiko. “Papa, maken !”, brult Bas.

Hoax of niet, grappig is het wel …

De Vlaamse Bobby Mark croont er stevig op los. Shoelalala shoelalala shoelalala shoep doewaliwali shoelalala shoelalala shoelalal shoep doewaliwali oe aa oe aa oe aa oep doewaliwali oe aa oe aa oe aa oep. Ik ben benieuwd of Radio 1 het oppikt … Ward, help je een handje?