De Vlaamse Bobby Mark croont er stevig op los. Shoelalala shoelalala shoelalala shoep doewaliwali shoelalala shoelalala shoelalal shoep doewaliwali oe aa oe aa oe aa oep doewaliwali oe aa oe aa oe aa oep. Ik ben benieuwd of Radio 1 het oppikt … Ward, help je een handje?
Archief voor de categorie 'muziek'
In de Diestse staan ze soms te busken. En daarnet hoorde ik ze op Radio 1. Ik ben een instant fan. Oh en Mister Blootvoets is veertien …
Pukkelpop was schitterend. Old Timers Day in Rabbit Hash situeert zich op hetzelfde niveau. Gemist. Misschien volgend jaar …
De aflevering draaide rond het jaar 1998. Ik herkende een deuntje, grasduinde door mijn cd’s, vond een zelfgemaakt hoesje en een van mijn Amerikaans zusje gepikte cd die jarenlang roemloos stof heeft liggen vergaren. Maandag spoor ik nostalgisch met Matchbox Twenty naar het werk.
Kathleen, Kristel en Karen
Gepubliceerd op maandag, augustus 31, 2009 mijn meisjes , muziek 1 CommentIk schuil binnen. Buiten brullen de drie meiden ‘bij ons thuis is het altijd feest’. De bassen dreunen de raampjes uit hun loden kadertjes. En miljaar, ik betrap mezelf erop dat ik met mijn hoofd aan het meedeinen ben. Gelukkig heb ik mijn street cred enigszins gered door drie dagen te pukkelpoppen.
Het verloopt in fases die elkaar razendsnel opvolgen. Na het lachen met de simpele teksten (fase 1), het verwonderd zijn over de vele beats per minuut (fase 2), het koppijn ervan krijgen (fase 3), het afzetten onder luidkeels protest (fase 4), de stompzinnige gewenning (fase 5) en het meewiebelen met de voet (fase 6), volgde het diep in de ogen kijken van knappe voorbijgangsters terwijl mijn elleboog door het open autoraam stak en ‘opa, schud eens met je wilde grijze haren’ door de boxen knalde (fase 7). En nu dit.
Faith No More, dEUS en Kraftwerk: impressionant. Beirut, Wilco en Bill Callahan: mooi. Das Pop, Snow Patrol en Jack Penate: leuk. Mijn voortaan dertigjarige botten: gekraakt.
Mark rockt opnieuw
Gepubliceerd op zondag, augustus 16, 2009 man in the house , mijn meisjes , muziek Leave a CommentOke. De affiche mocht wat ambitieuzer. En de dj’s waren houterig. Maar Yevgueni speelde vrolijke deuntjes en Bart Peeters was – naar gewoonte – een volksmenner. Aiko hield het een tijdje uit op mijn schouders en Bas zwaaide gezwind mee met zijn handjes. En het was de eerste keer dat ik de groezelige karakterkop van Keith Richards reuzegroot en van zo dichtbij kon zien rocken. De openluchtbioscoop is alvast voor herhaling vatbaar. Marktrock zit gelukkig opnieuw in een stijgende lijn.
Ik hol lichtjaren achter de feiten aan. Maar f$ck, Kings of Leon rocken als de beesten. Cliché of niet.
The new tradition
Gepubliceerd op maandag, april 27, 2009 man in the house , mijn meisjes , muziek 3 CommentsHet regende toen we in Leuven vertrokken. Onder een stralende zon speelden we op de geïmproviseerde houten muziekinstrumenten aan het begin van het festivalterrein. Onder een strakke blauwe hemel delfden we een put in het zand naast de concerttent. Nikki en Nele waren er ook, net als Stephanie en Eric. Gitte en Riet liepen we tegen het lijf. Tussen de muzieknoten door wimpelde ik resoluut en achterdochtig een dozijn amateurfotografen die een vertederend familieportret op de gevoelige plaat wilden vastleggen, af met “van mijn klein mannen moet je geen foto’s trekken”. In een flits zag je diezelfde familie wel twee keer op het laatavondjournaal. De bolderkar – het vroege moedersdagkadootje – deed zijn werk – bolderen – perfect. Zelfs in mul zand. We hebben gezongen van de zon zien zakken in de zee, terwijl we de zon hebben zien zakken in de zee. ‘Aan zee’ is een fijn klein zusje. En het goot toen we thuiskwamen.
