… een eigen soort van grijs …
Ik twijfel of het iets is om trots op te zijn. Twee minuten voor het concert deed een ticket scalper zijn duurste kaartjes voor een schijntje van de hand. Casey en ik slenterden op het goede/slechte moment voorbij. Twee minuten later zaten we op de derde rij. Tussen uitzinnige fans. Van een apart kaliber. Naast mij zat Yoda. Het concert was lichtjes waanzinnig.
De Vlaamse Bobby Mark croont er stevig op los. Shoelalala shoelalala shoelalala shoep doewaliwali shoelalala shoelalala shoelalal shoep doewaliwali oe aa oe aa oe aa oep doewaliwali oe aa oe aa oe aa oep. Ik ben benieuwd of Radio 1 het oppikt … Ward, help je een handje?
In de Diestse staan ze soms te busken. En daarnet hoorde ik ze op Radio 1. Ik ben een instant fan. Oh en Mister Blootvoets is veertien …
Pukkelpop was schitterend. Old Timers Day in Rabbit Hash situeert zich op hetzelfde niveau. Gemist. Misschien volgend jaar …
De aflevering draaide rond het jaar 1998. Ik herkende een deuntje, grasduinde door mijn cd’s, vond een zelfgemaakt hoesje en een van mijn Amerikaans zusje gepikte cd die jarenlang roemloos stof heeft liggen vergaren. Maandag spoor ik nostalgisch met Matchbox Twenty naar het werk.
Ik schuil binnen. Buiten brullen de drie meiden ‘bij ons thuis is het altijd feest’. De bassen dreunen de raampjes uit hun loden kadertjes. En miljaar, ik betrap mezelf erop dat ik met mijn hoofd aan het meedeinen ben. Gelukkig heb ik mijn street cred enigszins gered door drie dagen te pukkelpoppen.
Het verloopt in fases die elkaar razendsnel opvolgen. Na het lachen met de simpele teksten (fase 1), het verwonderd zijn over de vele beats per minuut (fase 2), het koppijn ervan krijgen (fase 3), het afzetten onder luidkeels protest (fase 4), de stompzinnige gewenning (fase 5) en het meewiebelen met de voet (fase 6), volgde het diep in de ogen kijken van knappe voorbijgangsters terwijl mijn elleboog door het open autoraam stak en ‘opa, schud eens met je wilde grijze haren’ door de boxen knalde (fase 7). En nu dit.
Faith No More, dEUS en Kraftwerk: impressionant. Beirut, Wilco en Bill Callahan: mooi. Das Pop, Snow Patrol en Jack Penate: leuk. Mijn voortaan dertigjarige botten: gekraakt.
Oke. De affiche mocht wat ambitieuzer. En de dj’s waren houterig. Maar Yevgueni speelde vrolijke deuntjes en Bart Peeters was – naar gewoonte – een volksmenner. Aiko hield het een tijdje uit op mijn schouders en Bas zwaaide gezwind mee met zijn handjes. En het was de eerste keer dat ik de groezelige karakterkop van Keith Richards reuzegroot en van zo dichtbij kon zien rocken. De openluchtbioscoop is alvast voor herhaling vatbaar. Marktrock zit gelukkig opnieuw in een stijgende lijn.
Ik hol lichtjaren achter de feiten aan. Maar f$ck, Kings of Leon rocken als de beesten. Cliché of niet.
|
