Ik schuil binnen. Buiten brullen de drie meiden ‘bij ons thuis is het altijd feest’. De bassen dreunen de raampjes uit hun loden kadertjes. En miljaar, ik betrap mezelf erop dat ik met mijn hoofd aan het meedeinen ben. Gelukkig heb ik mijn street cred enigszins gered door drie dagen te pukkelpoppen.
Het verloopt in fases die elkaar razendsnel opvolgen. Na het lachen met de simpele teksten (fase 1), het verwonderd zijn over de vele beats per minuut (fase 2), het koppijn ervan krijgen (fase 3), het afzetten onder luidkeels protest (fase 4), de stompzinnige gewenning (fase 5) en het meewiebelen met de voet (fase 6), volgde het diep in de ogen kijken van knappe voorbijgangsters terwijl mijn elleboog door het open autoraam stak en ‘opa, schud eens met je wilde grijze haren’ door de boxen knalde (fase 7). En nu dit.