Ik heb niets tegen zwerfkatten. Ze mogen zelfs hun kroost opvoeden vanuit ons tuinhuis. Maar ik heb een bloedhekel aan de dagelijkse portie uitwerpselen die ik onder Bas zijn raam vind. Het is begonnen terwijl wij sier maakten in Point Pleasant. De biologische korrels halen geen sikkepit uit. Ik ben klaar voor het grover geschut. Crembo, waar ben je als we je nodig hebben ?
Archief voor de categorie 'miljaarde'
Is bloggen gevaarlijk ? U bent een kleinzerige prick. Een l*l. Ik heb gestudeerd met één van uw communicatieadviseurs. Ontsla de blaaskaak. En ga zelf in het klooster. U had nogal gemekkerd op uw voorganger, moest die in uw schoenen gestaan hebben.
Vijf uur lang heeft mijn sleutelbos deze keer in het slot gebengeld. Aan de voordeur. Aan de verkeerde kant. De buitenkant. Tot mijn vrouwtje thuiskwam.
Het prijkt elke avond bovenaan mijn to do -lijstje. Elke avond schuif ik het schuldig voor me uit. Ondertussen zijn we pakweg drie jaar verder, is de berg onverwerkte foto’s niet te overzien, hebben we geen enkele foto op glanzend fotopapier afgeprint en liggen de lege familiealbums in een kartonnen doos te vergelen.
Costa Rica dag 11
Gepubliceerd op maandag, september 22, 2008 mijn meisjes , miljaarde Leave a CommentTerwijl mijn vrouwtje mega-schildpadden ziet op het strand en mega-kakkerlakken in haar hotelkamer, roep ik naar het journaal op het scherm.
Waarom laat je ‘de man uit de straat’ oftewel poppemieke die rechten studeert aan dé universiteit op de televisie klagen over het kwaliteit van het onderwijs in de hogescholen ? Ze snapt er blijkbaar geen snars van. En de reporter evenmin. Het gaat niet over het onderscheid tussen – of nog beter, de fusie van – universiteit en hogescholen, maar wel over professionele en academische opleidingen. De instelling doet er toch niet toe ? De kwaliteit van je opleiding wel …
En welke politieker wil aan zijn kinderen uitleggen dat hij opgekomen is in ongrondwettelijke verkiezingen en dus moedwillig meegewerkt heeft aan het creëren van een bananenrepubliek ? Wie gelooft die mensen nog ? Wie begrijpt het nog ? Wie weet wat een staatshervorming is ? Wat Lambermont is ? Wat het Egmontpact is ? Belangrijk of niet. De ‘mensen’ zijn het beu als koude pap. Concentreer toch niet zo op de instellingen, maar op de inhoud.
De beste stuurlui staan aan wal. I know.
Schrijf je nooit meer in voor een IT-opleiding met zeikende brompotten van meer dan vijftig jaar die geen flauw benul hebben van computers. Het gaat tergend traag vooruit. Plus de ‘lesgeefster’ doet bijna in haar broek. Ze staat doodsangsten uit. En zwaai niet meer zo ostentatief met je middenvinger als ze opmerken “dat ze er geen snars van verstaan en dat hun secretaresse het dan maar moet doen”.
Het is een gat in de markt voor kapsters in spe. Een kinderkapsalon. Op voorhand de kapper plannen is noodzakelijk, want de Bles & Tres waar Aiko klant is, is bijvoorbeeld tot 8 juli volgeboekt.
Ik bekijk de beide vrouwen aan de overkant van de tafel. Het sijpelt tot me door. Ik zou het niet kunnen. Elke dag die schrijnend verhalen over je heen krijgen, om dan tegen een overheidsmuur aan te lopen. Zij staan dan nog in de coulissen. Want het zal jouw kind maar zijn. Eentje met psychische gedragsproblemen die niemand wil. En als hij over de rooie gaat, krijg je in het ziekenhuis te horen dat er een wachtrij van drie weken is voor de ‘crisisopvang’.
Het commentaar op VT4 is tenenkrullend. De technische foutjes zijn niet te tellen. En de analysten houden een hemeltergende toogdiscussie. Geef mij maar Studio Sport. Hup Holland. En nu maar hopen dat ze niet naast hun voetbalschoenen gaan lopen en tegen Frankrijk op hun doos krijgen.
Een zwarte Audi Q7 parkeert tegen de rijrichting in tussen de verkeersborden. “Hans, ik bel je meteen terug.” Ik trek de voordeur open en wijs de chauffeur op de bordjes. Hij laat zijn raampje naar beneden glijden. Strakke zonnebril, oortelefoontje en gel in zijn haar. “Je bordjes staan niet juist.” “Ze staan toch duidelijk zichtbaar,” wijs ik hem. Ondertussen is de vrachtwagen aangekomen en staat die geduldig te pinken. Het raampje zoeft omhoog en hij blijft onverstoorbaar in zijn dikke bak zitten. Ik breng mijn gezicht op tien centimer van het portier en staar hem even onverstoorbaar aan. En het raampje zakt opnieuw. Hij neemt zijn duur hemdje tussen duim en wijsvinger en trekt er even aan. “Ik ben advocaat hé.” Ik slik mijn reactie in en repliceer droog “en ik bel graag de politie”. Hij scheurt weg. Ik heb gewonnen. L*l.
