Luieren onder onze blinkende bollen - meeglippen met drie groepen schuifelende bejaarden en drie ratelende gidsen in het musée margritte museum (de surrealistische titels hebben meestal geen jota te maken met de uiteraard surrealistiche schilderijen – de kapper van zijn vrouw erfde alles – hij droeg nooit een bolhoed, wel een vilten deukhoed – hij was een kneuterig burgermannetje met een wupperbal-fantasie - … – zonder (audio)gids blaast het museum je niet echt omver) – laatste zonnestralen vangen op St-Goriks – lekkere Pintxos verorberen in de Dansaertstraat met centjes op zak – bulderlachen met een fijn filmpje.
Archief voor de categorie 'mijn meisjes'
Aiko speelt in de naschoolse opvang. Graag zelfs. Alleen vervliegen daardoor alle weetjes uit de klas. Andere ouders herkennen flarden van wat de juf tijdens het oudercontact vertelde, terwijl wij onze schouders ophaalden. Dat steekt toch even.
De drie vieren doen we pas dit weekend. Intussen speelt hier een verzoeknummertje, vrijpostig aangevraagd door mezelf, voor de mrs.
De dansles is fijner dan de turnles. “Maar we hebben wel niet gedanst hoor”.
“Ik zit al in de driede klas”, blijft Aiko stellig beweren. Na het zomerklasje en het eerste kleuter verslijt ze dit jaar haar rok en/of broek dus in het tweede kleuterklasje. De vriendinnetjes van vorig jaar zitten verspreid over de drie klasjes. Vooral de ouders vinden dat spijtig. Na het eerste belsignaal nam Aiko Lo en Tibo op sleeptouw en zwaaiden ze met z’n drietjes statig naar de ’school’ ouders die samengetroept waren aan de schoolpoort, terwijl ze richting klasje marcheerden.
Kathleen, Kristel en Karen
Gepubliceerd op maandag, augustus 31, 2009 mijn meisjes , muziek 1 CommentIk schuil binnen. Buiten brullen de drie meiden ‘bij ons thuis is het altijd feest’. De bassen dreunen de raampjes uit hun loden kadertjes. En miljaar, ik betrap mezelf erop dat ik met mijn hoofd aan het meedeinen ben. Gelukkig heb ik mijn street cred enigszins gered door drie dagen te pukkelpoppen.
Het verloopt in fases die elkaar razendsnel opvolgen. Na het lachen met de simpele teksten (fase 1), het verwonderd zijn over de vele beats per minuut (fase 2), het koppijn ervan krijgen (fase 3), het afzetten onder luidkeels protest (fase 4), de stompzinnige gewenning (fase 5) en het meewiebelen met de voet (fase 6), volgde het diep in de ogen kijken van knappe voorbijgangsters terwijl mijn elleboog door het open autoraam stak en ‘opa, schud eens met je wilde grijze haren’ door de boxen knalde (fase 7). En nu dit.
Voor Aiko is alles kei. Mooi, groot of moeilijk.
Aiko en ik spenderen enkele dagen samen. In de vooravond nestelden we ons in een bijna lege cinemazaal. Ik heb ooit beweerd dat Toby mij kon krijgen, maar ik vrees dat hij aan de kant wordt geschoven voor Mega Volta, ook al flikflooit die met Jantje Smit.
Mark rockt opnieuw
Gepubliceerd op zondag, augustus 16, 2009 man in the house , mijn meisjes , muziek Leave a CommentOke. De affiche mocht wat ambitieuzer. En de dj’s waren houterig. Maar Yevgueni speelde vrolijke deuntjes en Bart Peeters was – naar gewoonte – een volksmenner. Aiko hield het een tijdje uit op mijn schouders en Bas zwaaide gezwind mee met zijn handjes. En het was de eerste keer dat ik de groezelige karakterkop van Keith Richards reuzegroot en van zo dichtbij kon zien rocken. De openluchtbioscoop is alvast voor herhaling vatbaar. Marktrock zit gelukkig opnieuw in een stijgende lijn.
Number two
Gepubliceerd op dinsdag, augustus 11, 2009 man in the house , mijmeringen , mijn meisjes Leave a CommentHet is een fijne zomer tot nu toe. We holden achter de Schotse schapen op de Kesselberg, waarna Aiko de bosjes indook voor een nr. 2. We luierden in strandstoelen en onder de zwoele avondzon op het Ladeuzeplein , terwijl Aiko en Bas hun hoofd pasten in het oog van de naald, waarna Aiko stiekem het toilet gebruikte van de universiteitsbibliotheek. Het zand kriebelde tussen onze tenen bij ‘Bo’ en Zita in Blankenberge, waar Aiko’s duikbootjes in de Noordzee dobberden en wij besloten golfopwaarts te zwemmen.
