Een doordeweekse momentopname bij een doorsnee gezin. Op een zondagavond. Aiko zingt aan haar knutseltafeltje met een hoge piepstem ‘falderie falderie falderieeee’, Bas verstopt zijn hoofd in de blazende olifant en gromt ‘mmmgrrr’, Mrs.fromohio beweert laconiek dat ik kweel als een slechte imitator-die-als-een-stofzuiger-klinkt van Johan Verminnen en ik verorber giechelend lekkere chicons-in-hesp.

Fast forward een uur. Bas plakt met zijn neus tegen de televisie en grommelt naar Tinkerbel, Aiko gilt ’sssssttt’, Bas worstelt zich tussen mij en de laptop en moppert ‘nee papa, ey papa, nee papa’, Aiko vraagt aan Mrs.fromohio waarom Tinkerbel naar de mensenwereld wil, Aiko vraagt aan Mrs.fromohio waarom Tinkerbel nu niet meer naar mensenland wil, Bas schuifelt op de schoenen van Mrs.fromohio naar de televisie, Aiko gilt ‘Bassss’, Aiko vraagt aan Mrs.fromohio waar dat muziekje van Tinkerbel vandaan komt, Bas duwt zijn snottebel tegen mijn mouw en drukt op de uitkn…

Het was alweer een tijdje geleden dat ik in de jurk, de mijter en het personage gekropen was. Dit keer kusten onder meer een Turkse, een Deense, een Ijslandse, … de knoert van een plastieken robijn aan mijn pink. Van Aiko kreeg ik een handige tip mee. De Sint op haar school dronk zijn melk met een rietje. Op pakjesavond kreeg de Sint dan ook een beker melk met rietje en slurpte ik als hulpsint ook van mijn cola met een rietje.

Met stip op één de accordeon. Op een stevige tweede plaats de trein. En net daarachter de prinsessen – reliëf – wenskaart – drukpers – dink. De tractor met kipkar staat voorlopig onaangeroerd in een hoekje.

“Jij bent het eerste kindje in Leuven dat ik een handje geef”, bromde de Sint in het station. En Aiko beweert dat ze de zielepiet heeft zien lachen.

Tijdens een spelletje dieren raden in de auto. Mrs.fromohio haar olifant klinkt als een stofzuiger. Mijn leeuw wordt als bromtrol bestempeld.

Het weekend wordt stilletjesaan een fijne traditie. Met dit jaar een schattejacht. Aiko vond op de hoek van een akker de rode wegwijzer en Wiebe het houten kruis eronder, alle andere kindjes hielpen dapper met stokken en pollepels graven en Aiko tilde onder luid gejoel de chocoladeschat uit de kuil. En Bas was – even traditiegetrouw – opnieuw een weekendje hondsziek en hangerig.

Ze had vooraf nergens zin. Het kostte wat overredingskracht. Aiko speelde uiteindelijk een voormiddag bij Roos, ravotte een namiddag bij Gitte, pikte een filmpje over prinses Lilifee mee met Lo en haar papa, hoste een dagje Rode Hond met Leen en haar mama en genoot – samen met ons en Bas - in een loge van de schouwburg van de Hollands zingende Kikker en zijn vriendjes.

“Waarom hebben wij geen drie ogen ?”, gilt Aiko. “Papa, maken !”, brult Bas.

Een momentopname tijdens een avondje alleen thuis met de kleinmannen. Op de achtergrond buldert Nederlandse carnavalmuziek voor kinderen. Mega Aiko blaast op haar mondharmonica, zingt “op een grote paddestoel” en gilt “boven spelen !”. Bas schuifelt rond op rolschaatsen met kniebeschermers rond zijn kuiten, klemt een pop onder zijn oksel en rinkelt met de triangel. Ik nestel me in de zetel en type dit.

We hosten rond in Plopsaland, het kostte ons geen cent, maar we amuseerden ons kostelijk met de kliek van Aldo – Aiko en Lo vierden mee Pipa’s verjaardag en kibbelden daarna met de tweeling die niet uitgenodigd waren. Meisjes en samenspelen, het blijft een uitdaging … – Intussen heb ik een gat gemaakt in de omheining met onze BV-achterbuur en kunnen de buurtkinderen nu in vier verschillende tuinen rondcrossen – En Bas? Die holde daarnet over het voetpad, keek achterom en knalde tegen een verkeersbord. Hij kon het maar matig appreciëren dat ik in lachten uitbarstte.