eddiefromohio

Voor het album van de familie fromohio. Omdat we op Aiko’s verjaardag Engels zullen praten, heeft ze alvast haar verjaardag gevierd met haar beste vriendjes. Nina, Tibo en Gitte hebben samen met Aiko op de kersverse trampoline gesprongen. Kroon, toeters, zeepbellen en verjaardagstaart ontbraken niet. Tante Nel schminkte een leeuw, twee prinsessen en een hartje. En met het kartonnen vliegtuig werd op en neer naar Amerika gevlogen. Heel fijn.

Aiko slaat de pagina om toont het boekje aan haar publiek.  Ze leest voortaan liever zelf voor. Bas draait zijn kar, kruipt ongeïnteresseerd maar vinnig weg en sleurt het beschermschermpje van de luidspreker. Hij klakt eens met zijn lippen. “De mooooooiste vis Blinkertje …”. Ik moedig Aiko knikkend aan en red het gaas uit de klauwen van de one-tooth-bandit.

Mijn vrouwtje zal met frisse tegenzin in Hamburg - maar wel te midden van Duitsers én Turken - voetbal kijken. Ik nestel me voor de lichtbak. De afstandsbediening is één avond van mij. Ik ben er nog niet uit voor wie ik ga supporteren.

Aiko trekt me terug mee naar de kring van haar klasje. Nina snikt er ”ik wil mee naar Amerika”. Aiko heeft Tibo en Nina blijkbaar opgetrommeld. Iedereen mag mee. Met het vliegtuig. En ze gaan vooraan zitten. Het is onder elkaar bedisseld. Twee klein mannen tien uur op een vliegtuig wordt al de handen uit de mouwen steken. Vier is trop. Point Pleasant, here we come …

Het is een gat in de markt voor kapsters in spe. Een kinderkapsalon. Op voorhand de kapper plannen is noodzakelijk, want de Bles & Tres waar Aiko klant is, is bijvoorbeeld tot 8 juli volgeboekt.

Aiko stouwt ze op onze kast die vervaarlijk kraakt onder het gewicht van al die torens. Ze mogen niet weg voor Vlien ze gezien heeft.

U moet zo verontwaardigd niet kijken als u een jonge vader ziet die met zijn linkerhand zijn dochter op de schommel duwt en met zijn rechterhand zijn gazet vasthoudt om die te lezen. Ik heb de krant er pas na een half uur bijgehaald. En dat ‘harder’ en ’sneller’ klinkt inderdaad wat vreemd. Ze schommelt nu éénmaal graag …

We hebben geluk. Aiko’s favoriete muziekinstrument zal niet veel ruimte innemen.

Ik leg het boek aan de kant, knip Felix het licht uit en zing het Aiko-prinses-liedje dat mijn vrouwtje al sinds de geboorte van Aiko zingt om haar in slaap te sussen. De melodie onthou ik nooit. Ik zing het dan maar op de theme song van Rosa en Modest.

“Kan jij niet zingen ?” “Neeeee”. “Een klein beetje maar ?” “Ja, ik kan het een klein beetje. En nu ga ik zingen.” Na het liedje steekt ze haar vinger in de lucht en fluistert “nog één keertje”. En daarna eist ze nog een versie. “Nog een laatste keer !” Want ‘nog één keertje’ betekent eigenlijk de voorlaatste keer.