Een doordeweekse momentopname bij een doorsnee gezin. Op een zondagavond. Aiko zingt aan haar knutseltafeltje met een hoge piepstem ‘falderie falderie falderieeee’, Bas verstopt zijn hoofd in de blazende olifant en gromt ‘mmmgrrr’, Mrs.fromohio beweert laconiek dat ik kweel als een slechte imitator-die-als-een-stofzuiger-klinkt van Johan Verminnen en ik verorber giechelend lekkere chicons-in-hesp.

Fast forward een uur. Bas plakt met zijn neus tegen de televisie en grommelt naar Tinkerbel, Aiko gilt ’sssssttt’, Bas worstelt zich tussen mij en de laptop en moppert ‘nee papa, ey papa, nee papa’, Aiko vraagt aan Mrs.fromohio waarom Tinkerbel naar de mensenwereld wil, Aiko vraagt aan Mrs.fromohio waarom Tinkerbel nu niet meer naar mensenland wil, Bas schuifelt op de schoenen van Mrs.fromohio naar de televisie, Aiko gilt ‘Bassss’, Aiko vraagt aan Mrs.fromohio waar dat muziekje van Tinkerbel vandaan komt, Bas duwt zijn snottebel tegen mijn mouw en drukt op de uitkn…

Ons ploegje is op een fenomenale 185ste plaats geëindigd op Quiz for Life. Van de 500 deelnemende ploegen. Piaf is Frans voor mus, maar waarom wisten we niet dat Japanse bloemschikkunst Ikebana is?

Telkens – en dat is toch zo’n dertig keer per dag – ik een ’schrijven’ bezegel met mijn krabbel, verbaas ik me over het feit dat mijn handtekening op enkele weken tijd geëvolueerd is van een knullige en tijdrovende signatuur naar een strakke en gestilleerde pennetrek.

Ten huize.fromohio tuigen we de kerstboom op volgens een Amerikaanse traditie. Aan elk ornament hangt een verhaal vast. Ik ben benieuwd hoe lang onze enige kerstbal breekbaar blijft …

Donderdagavond passeerden we er. Enkele theelichtjes flakkerden mistroostig gezellig in het portaal. De kille tl-lampen waren uit. De verlepte kamerplanten bogen deemoedig het hoofd. De excentrieke en knorrige broer van mijn al even wereldvreemde prof is niet meer. De legendarische kroeg verdwijnt wellicht met zijn waard…

Het was alweer een tijdje geleden dat ik in de jurk, de mijter en het personage gekropen was. Dit keer kusten onder meer een Turkse, een Deense, een Ijslandse, … de knoert van een plastieken robijn aan mijn pink. Van Aiko kreeg ik een handige tip mee. De Sint op haar school dronk zijn melk met een rietje. Op pakjesavond kreeg de Sint dan ook een beker melk met rietje en slurpte ik als hulpsint ook van mijn cola met een rietje.

Ik twijfel of het iets is om trots op te zijn. Twee minuten voor het concert deed een ticket scalper zijn duurste kaartjes voor een schijntje van de hand. Casey en ik slenterden op het goede/slechte moment voorbij. Twee minuten later zaten we op de derde rij. Tussen uitzinnige fans. Van een apart kaliber. Naast mij zat Yoda. Het concert was lichtjes waanzinnig.

Op een zaterdagmiddag is fietsen op de Bond een huzarenstukje. Toch als mijn remmen niet doen wat ze moeten doen. Remmen. Elk zebrapad is een moordkuil. Ik tik met mijn linkerschouder de accordeonbus aan en mik mijn voorwiel tussen de bejaarde voetgangers die van links naar rechts oversteken en de met plastieken boodschaptassen overladen platinablonde dames die van rechts naar links oversteken. De gillende bont-is-moord-kliek aan de McGregor hield even hun adem in.

Het weekend wordt stilletjesaan een fijne traditie. Met dit jaar een schattejacht. Aiko vond op de hoek van een akker de rode wegwijzer en Wiebe het houten kruis eronder, alle andere kindjes hielpen dapper met stokken en pollepels graven en Aiko tilde onder luid gejoel de chocoladeschat uit de kuil. En Bas was – even traditiegetrouw – opnieuw een weekendje hondsziek en hangerig.

Wekenlang twee jobs combineren, het kruipt in je kleren. Sinds gisteren hou ik het terug bij eentje. Een nieuwe. Precies een jaar nadat ik dacht de job gevonden te hebben die me op het lijf geschreven was en die ik met de vingers in de neus kon. Zonder stress. Tot aan mijn welverdiende pensioen. Met fijne collega’s en een gemakkelijke chef. En nu stap ik terug in het ongewisse. Voor de uitdaging. En de bijhorende boter bij de vis. Hop …