eddiefromohio

Dit onthutsend verhaal is indringend - onmogelijk om dit als ‘mooi’ te bestempelen - in beeld gebracht. Ooit moest ik voor een vak ‘Aan de poorten van de Rwandese hel. Getuigenis van een peacekeeper’ van Luc Marchal lezen. Hoogtijd om het boek van het schap te plukken en het opnieuw te lezen. ‘Shake Hands with the Devil’ van Romeo Dallaire en ‘An Ordinary Man’ van Paul Rusesabagina staan ook op mijn lijstje.

Onze eerste Independence Day in the orange house en ik vergeet de vlag uit het raam te hangen. Het geschikte moment ook om de loftrompet af te steken op de US of A. Maar wat zou ik ? Het is het land van de oorlogszuchtige hicks, de griezelige religieuze fundamentalisten en de hamburgvretende papzakken. God bless the usa. En toch. En toch.

Binnen een paar weken struinen we rond in Philly. Om op te warmen pik ik maandag een concertje mee van zijn hipste inwoner. G. Love maakt deel uit van mijn muziektriumviraat. En het is al weer een tijdje geleden dat ik hem live aan het werk zag. Jan en Jan gaan mee. En Jan en Jan hebben ook nog eens dezelfde familienaam. Verwarrend of net gemakkelijk ?

Gerrit herkent me onmiddellijk. Hij schudt me de hand. Zijn wallen kleuren nog donkerder. Zijn hoofd blinkt. Zijn Kiekeboesnor is perfect getrimd. Nostalgie greep me bij mijn nekvel. Hij heeft La Bodeguita drie jaar geleden verkocht en dient nu op in een restaurant. Waarom heb ik niet durven vragen.

Aiko trekt me terug mee naar de kring van haar klasje. Nina snikt er ”ik wil mee naar Amerika”. Aiko heeft Tibo en Nina blijkbaar opgetrommeld. Iedereen mag mee. Met het vliegtuig. En ze gaan vooraan zitten. Het is onder elkaar bedisseld. Twee klein mannen tien uur op een vliegtuig wordt al de handen uit de mouwen steken. Vier is trop. Point Pleasant, here we come …

Ik kan het niet verbergen. Het is overduidelijk. Je ziet het onmiddellijk aan mijn lichaamstaal. Wanneer ik me aan iemand erger of zijn reactie of gedrag afkeur. Of ik mompel iets te luid. Subtiliteit is mij helaas niet gegeven. “Ie nè gjen elleboogn“, gooien vrienden en familie al jaren naar mijn hoofd.

Mijn broeken hangen sinds Ohio meestal ergens halfstok te bengelen. Als ik hurk om Aiko’s schoenen te strikken of me buk om Bas vast te grabbelen die met zijn voorhoofd natuurlijk net naast de puzzelstukken op de grond geboenkt heeft, schuift die broek nog wat lager. Ach, ik moet er niet op zien. Het ding heeft - met dank aan Dimi - ook een naam gekregen : de C(insert familienaam) - canyon. Aiko heeft er ook last van. Bij haar piept het ‘liestje‘ dan ook nog eens naar de buitenwereld. En dan moet je wel eens lachen wanneer je een mail van Steven krijgt die op mijn ‘pipo’ reageert met ‘zwiët-ol’.

Rinkelde het brandalarm, dan rende iedereen naar buiten richting parking lot. Gierde het tornado-alarm, dan dook je de schoolkelders in. Meestal hing ik daar al rond bij Mrs. G in het photo lab. Eén keer heb ik een tornado over me heen gekregen. Toen de wind aanwakkerde, ben ik stiekem naar boven geslopen om een blik te werpen op het gekissebis van de natuurgoden. Ik herinner me enkel nog de dreigend groene lucht als voorbode van wat komen zou.

’s Morgens goot het nog. ’s Avonds stonden de witte stoeltjes kurkdroog rond het prieeltje. Rebecca had een roze pofstrik om. De groomsmen droegen onder hun tuxes zwarte Chuck Taylor hightop sneakers. ‘Today, tomorrow, forever’ staat in hun ringen gegraveerd. Ze propten wedding cake in elkaars mond. Eén van de bloemenmeisjes was ladderzat. En om middernacht zat het trouwfeest erop (wat in the states niet ongewoon is). Of ik erbij was ? Ik heb alleen maar aandachtig naar de foto’s gekeken.