… een eigen soort van grijs …
Ik twijfel of het iets is om trots op te zijn. Twee minuten voor het concert deed een ticket scalper zijn duurste kaartjes voor een schijntje van de hand. Casey en ik slenterden op het goede/slechte moment voorbij. Twee minuten later zaten we op de derde rij. Tussen uitzinnige fans. Van een apart kaliber. Naast mij zat Yoda. Het concert was lichtjes waanzinnig.
Op een zaterdagmiddag is fietsen op de Bond een huzarenstukje. Toch als mijn remmen niet doen wat ze moeten doen. Remmen. Elk zebrapad is een moordkuil. Ik tik met mijn linkerschouder de accordeonbus aan en mik mijn voorwiel tussen de bejaarde voetgangers die van links naar rechts oversteken en de met plastieken boodschaptassen overladen platinablonde dames die van rechts naar links oversteken. De gillende bont-is-moord-kliek aan de McGregor hield even hun adem in.
Het weekend wordt stilletjesaan een fijne traditie. Met dit jaar een schattejacht. Aiko vond op de hoek van een akker de rode wegwijzer en Wiebe het houten kruis eronder, alle andere kindjes hielpen dapper met stokken en pollepels graven en Aiko tilde onder luid gejoel de chocoladeschat uit de kuil. En Bas was – even traditiegetrouw – opnieuw een weekendje hondsziek en hangerig.
Wekenlang twee jobs combineren, het kruipt in je kleren. Sinds gisteren hou ik het terug bij eentje. Een nieuwe. Precies een jaar nadat ik dacht de job gevonden te hebben die me op het lijf geschreven was en die ik met de vingers in de neus kon. Zonder stress. Tot aan mijn welverdiende pensioen. Met fijne collega’s en een gemakkelijke chef. En nu stap ik terug in het ongewisse. Voor de uitdaging. En de bijhorende boter bij de vis. Hop …
Van alle kanten word ik belaagd om me lid te maken van het gezichtboekreddingscomité van de studios. Ik heb er inderdaad fijne tijden beleefd. Maar knus ? De zeteltjes zijn zo doorleefd en zo oncomfortabel. Ik heb er de beste sneak ooit gezien. Maar charmant ? Het scherm is zo petieterig en het geluid zo armzalig. We waren er kind aan huis toen we er recht tegenover woonden. Maar toen bouwden ze een slagboom en werd de lege parking een doorn in het oog van de omwonenden. Om maar te zwijgen over de studentonvriendelijke prijzen, de soms wat vreemde programmatie én ‘den baard’ die ons uitkafferde. Of lag dat laatste vooral aan ons ?
Ik wil wel mee gezichtboeken voor een waardige opvolger die een alternatief biedt voor en zich nestelt tussen Zed en Supercity …
Vorige zomer hebben we het absurde boekje op de kop getikt op een Amerikaanse rommelmarkt. Ik had geen idee dat het om een tijdloze klassieker ging.
We beukten tegen de wind. Over brede fietspaden. Dwars door de verlaten haven. We draaiden het desolate spookdorp in. Lege huizen met stukgeslagen ramen. Een drie-meter-hoge graffiti-kraai pikte naar onze ogen. Een levensechte krakershond hapte naar onze kuiten. Een petieterig molentje op de Scheldedijk vocht tegen twee kanjers van nucleaire koeltorens. Een blauwe reus stond in spreidstand op een muur. Zijn armen gespreid. Geconcentreerd. Hij verdedigde zijn Doel. Doel is cool !
Faith No More, dEUS en Kraftwerk: impressionant. Beirut, Wilco en Bill Callahan: mooi. Das Pop, Snow Patrol en Jack Penate: leuk. Mijn voortaan dertigjarige botten: gekraakt.
Het is een fijne zomer tot nu toe. We holden achter de Schotse schapen op de Kesselberg, waarna Aiko de bosjes indook voor een nr. 2. We luierden in strandstoelen en onder de zwoele avondzon op het Ladeuzeplein , terwijl Aiko en Bas hun hoofd pasten in het oog van de naald, waarna Aiko stiekem het toilet gebruikte van de universiteitsbibliotheek. Het zand kriebelde tussen onze tenen bij ‘Bo’ en Zita in Blankenberge, waar Aiko’s duikbootjes in de Noordzee dobberden en wij besloten golfopwaarts te zwemmen.
|
