Museum M. Een fenomenaal gebouw. Ook op een donderdagavond half negen. Ik dacht zo goed als alleen door de zalen te kunnen dwalen. Het was druk. Ik glipte opnieuw stiekem mee met enkele gidsen. Eén van hen vertelde zijn publiek dat het gelukkig nogal rustig was. 35.000 kochten hun ticket maanden voor de tentoonstelling. 

Rogier Van der Weyden. Een onnavolgbare schilder. Hoewel. Bij verdacht veel schilderijen prijkte naast zijn naam (naar) of (atelier). Gelukkig bleken de pareltjes echt wel van zijn hand te zijn. Al boorde hij wel eens een gaatje verkeerd.

(Noot. Jozef is niet verblind geweest. Ik heb geen flash gebruikt.)

We beukten tegen de wind. Over brede fietspaden. Dwars door de verlaten haven. We draaiden het desolate spookdorp in. Lege huizen met stukgeslagen ramen. Een drie-meter-hoge graffiti-kraai pikte naar onze ogen. Een levensechte krakershond hapte naar onze kuiten. Een petieterig molentje op de Scheldedijk vocht tegen twee kanjers van nucleaire koeltorens. Een blauwe reus stond in spreidstand op een muur. Zijn armen gespreid. Geconcentreerd. Hij verdedigde zijn Doel. Doel is cool !

Nog eentje die naar verre oorden is getrokken.  Dr. Bert maakt Stanford onveilig en schrijft theatrale stukjes. Ook hij krijgt een linkje onder ‘min moaten’.

Mt. Kofinas Olive Oil. De viersterrenmenu’s van zijn grootmoeder werden er mee bereid. En nu probeert hij het aan de man – wellicht vooral vrouw – te brengen. Hopelijk wordt het een succes. Daarom ga ik even schaamteloos wat reclame maken. Voor de g**gle – voorbijgangers: Mt. Kofinas Olive Oil is the best olive oil I ever had !

De binnenkant van het museum hebben we niet gezien. De fijne circusparade wel. Tuur en Lies, broer en zus van Leentje, liepen voorop. Fier als een gieter. En op stelten. Aiko genoot van hun aandacht. Bas wantrouwde de rondtollende vrouw-in-kanonsbal en zwaaide naar de felrode draken die achteraf giraffen bleken te zijn.

De barelijke duivel Donald Rumsfeld zei wel eens iets diepzinnigs : “As we know, there are known knowns; there are things we know we know. We also know there are known unknowns; that is to say we know there are some things we do not know. But there are also unknown unknowns — the ones we don’t know we don’t know.”.

Ze passeren niet langs Amman of Zanzibar, maar Evie en haar bonk reizen wel de wereld rond. Ook te volgen via een linkje onder ‘moaten’.

Van de ambassade in Jordanië naar een reiscafé en hotelletje in Zanzibar. Charlotte en Lennart houden er een jaartje de Via Via open. Ook te volgen via een linkje onder ‘moaten’.

Bas en ik laveerden door bejaarden en volks volk naar de beestenmarkt. Om de stadsjongen eens een ‘koe !’, ‘mèèè’ en ‘paajd’ van dichtbij te laten zien. En ingedutte biggetjes. Volgend jaar maak ik wel niet meer de fout om dwars door het centrum te fietsen. Beestenmarkt, ja ! Jaarmarkt, in geen honderd jaar meer.

Ik hing aan de toog en knikte vriendelijk naar de knappe jongeheer naast me. “Alles goed ?”, vroeg ik. “Ja, ja”, reageerde hij bliksemsnel, “mijn vriendin is iets te eten gaan halen”. Terwijl ik aan het nagniffelen was over zijn antwoord, knipoogde een blitse jonkman naar me. Ik was geflatteerd.