eddiefromohio

Een brandweerwagen scheurt door de Brusselse straat. Zijn sirene scheurt even hard door mijn trommelvliezen. Net voor mijn neus komt de truck piepend tot stilstand. De sirene snerpt zich een verwoestende weg door mijn zenuwstelsel. In de cabine trekt de chauffeur de kaart uit de handen van de pompier naast zich. Er schiet vuur uit zijn ogen. Rook ontsnapt uit zijn neus. Zijn vinger trommelt woedend op het plastiekje rond de kaart. Zijn vuist klopt op het dashboard. De stadsvogeltjes fluiten weer. In stilte druipt de brandweer af. Op zoek naar …

Tju toch. Tju toch. Ook Lennart en Eva staan naast Matt te wiebelen. Stikkerdestikjaloers.

“Hou mijn sigaret eens vast”, bromt de tiener tegen een vriendin. De allochtone vader die voor ons wandelt, fronst zijn wenkbrauwen. Hij kijkt nog eens. En nog eens. Vijf meter verder loert hij over zijn schouder. Tien meter verder kraakt hij zijn nek en checkt nog eens. De tiener die in de poort van zijn school staat, sjort het korset van zijn zwarte galakleed omhoog. Zijn paarse oogschaduw is perfect aangebracht. Als statement op een laatste schooldag kan dat tellen …

Dit is de buis waar de volgende vijftig jaar onze kakaaa (en vooral die van de buren) zal doorstromen. Ik ben ze op de werf grondig gaan inspecteren. Ze wordt honderden meters ver de grond ingeboord. Zoals de tunnel onder het kanaal. Maar dan in het klein. En daar schrijf ik dan een stukje over. Zoals ik sporadisch wel eens doe op Leuven blogt.

Soms begint iets als een scheet op een stok. En dan begint de bal te rollen tot een onwezenlijke internethype. Matt heeft zijn sullig dansje geperfectioneerd. Zo eenvoudig. Maar hartverwarmend. En net omdat er geen boodschap aan vasthangt, is het signaal zo krachtig. En kijk. Ik zie Stephanie in Brussel meedansen ! Damn. ik ben jaloers.

Een nieuwe naam duikt op in mijn ‘ommeklik‘. Een man met een boek in zijn hoofd. En met zinnen - ‘de zon mepte er flink op los’ - om jaloers op te zijn.

Ik bekijk de beide vrouwen aan de overkant van de tafel. Het sijpelt tot me door. Ik zou het niet kunnen. Elke dag die schrijnend verhalen over je heen krijgen, om dan tegen een overheidsmuur aan te lopen. Zij staan dan nog in de coulissen. Want het zal jouw kind maar zijn. Eentje met psychische gedragsproblemen die niemand wil. En als hij over de rooie gaat, krijg je in het ziekenhuis te horen dat er een wachtrij van drie weken is voor de ‘crisisopvang’.

Sleva is een blijver. Truntekosse, wietewaai, tjoetn, bullextoote en pezewever borrelen onverwachts nog eens boven. Maar tapet is er eentje die ik niet kende.

De spreker stuurde deze keer zijn kat. ‘Na’ de lezing kregen we van het provinciebestuur zijn boek als presentje mee naar huis in het kader van de week van de opvoeding. Zelfstudie dus. En met vier exemplaren moet dat opvoeden wel lukken. Het is hem/ons trouwens vergeven, want hij schenkt de opbrengst van zijn boeken aan Jeanne.

’s Morgens goot het nog. ’s Avonds stonden de witte stoeltjes kurkdroog rond het prieeltje. Rebecca had een roze pofstrik om. De groomsmen droegen onder hun tuxes zwarte Chuck Taylor hightop sneakers. ‘Today, tomorrow, forever’ staat in hun ringen gegraveerd. Ze propten wedding cake in elkaars mond. Eén van de bloemenmeisjes was ladderzat. En om middernacht zat het trouwfeest erop (wat in the states niet ongewoon is). Of ik erbij was ? Ik heb alleen maar aandachtig naar de foto’s gekeken.