Archief voor de categorie 'mensen kijken'
Stadsspiegel – sigarenfabriek
Gepubliceerd op vrijdag, februari 3, 2012 mensen kijken Geef een reactie
Loopt ze dan blootsvoets tijdens de werkuren ?
Gepubliceerd op dinsdag, mei 31, 2011 mensen kijken Geef een reactieDe liftdeuren glijden open. Het is een zakelijke donkergrijze lift met de obligatoire spiegel tegen de achterwand. Leeg. Of toch zo goed als. Twee sloefen staan netjes in het gelid in het midden van de gespikkelde liftvloer. Witte slippers met nepdiamantjes. Sloefen voor fel gelakte zonnebankgetaande vijftigjarige tenen. Samen zoeven we naar de 21ste verdieping. Ik stap uit, terwijl de slippers opnieuw afdalen.
Tot gisteren dacht ik dat de buurman van drie huizen verder een Albanese maffioos was. Hij spreekt gebrekkig Nederlands. Zijn schedeldak blinkt als de bovenste atomiumbol. En vooral. Hij is àltijd thuis. Zijn kinderen brengt hij weg. Maar werken ? Ik denk het niet. En toch zit hij er warmpjes bij. Nu denk ik dat de buurman van drie huizen verder een Albanese webc*msl*t is. Toen ik daarnet twee keer nadrukkelijk lang op de deurbel drukte, rukte hij in paniek de voordeur open in een knellend t-shirtje en het was me helemaal niet duidelijk of hij nog een ander kledingstuk aanhad. Vanuit mijn ooghoeken zag ik zijn blote benen. Een jeans of korte broek was uitgesloten. Een boxershort droeg hij ook niet. Misschien iets miniscuuls onder het t-shirt. Maar ik durfde mijn blik niet naar beneden richten. Tot een minuut ervoor dacht ik nog dat hij een maffiabaas was. “Ze stond al aan de rand van de straat, terwijl de avondspits zich net op gang trok”, schokschouderde ik veronschuldigend, terwijl ik zijn dochter met niets anders aan dan een pamper in zijn armen duwde. Zijn gestamelde dankbetuigingen weerkaatsten op mijn rug. Ik had me al uit de voeten gemaakt …
Tegenover ons vroegere huurhuisje is een statig appartementsblok verrezen met zicht op het benedenplein en op de gehavende mond van de stationstunnel. En omgekeerd konden de duizenden pendelaars dankzij de eerste zonneprikjes genieten van wapperende felroze negligeetjes in een fris lentebriesje. Op de bovenste verdieping woont geen oud meetje. Hoop ik.
De bus is altijd een beetje reizen
Gepubliceerd op maandag, oktober 18, 2010 mensen kijken Geef een reactieBuschauffeurs zijn nog een klasse onvriendelijker dan treinconducteurs en bussen rijden extreem traag in vergelijking met treinen. Conclusie. Niet voor herhaling vatbaar. Maar helaas. Morgen is er weer een fijn dagje treinstaking.
Achter een hoofddoek schuilen verschillende betekenissen. Eén uiterst praktische functie heb ik vandaag ontdekt. Je propt je gsm ter hoogte van je oor onder je hoofddoek, je kan honderduit tateren én je hebt je handen vrij.
Tijdens de fijne eerste editie van ‘theater in ‘t groen’ lag de bevreemdende enclave ‘de Bereklauw’ op onze weg. De Bereklauw beweert een stevige boon te hebben voor het milieu.
Ik voelde me wat onwennig. Hij zat schuin tegenover mij bedaard de krant te lezen. Ik had me op het laatste vrije plaatsje gewrongen op de trein huiswaarts. Ik knikte naar mijn ex-collega. Hij frunnikte wat aan zijn oorbel. Ik mompelde iets en dook toen in mijn boek. Zijn lange krulhaar droeg hij niet langer in een strakke staart. Het viel los over zijn schouders. Stiekem gluurde ik naar zijn zwarte leren laarsjes. Hij krabde aan zijn been. En trok daarna zijn bloemetjesjurk zedig terug over zijn knieën.
