“Hij is zo stom als het paard van Jezus en dat was een ezel.” Maar dan in het Brussels.
… een eigen soort van grijs …
“Hij is zo stom als het paard van Jezus en dat was een ezel.” Maar dan in het Brussels.
Dit onthutsend verhaal is indringend - onmogelijk om dit als ‘mooi’ te bestempelen - in beeld gebracht. Ooit moest ik voor een vak ‘Aan de poorten van de Rwandese hel. Getuigenis van een peacekeeper’ van Luc Marchal lezen. Hoogtijd om het boek van het schap te plukken en het opnieuw te lezen. ‘Shake Hands with the Devil’ van Romeo Dallaire en ‘An Ordinary Man’ van Paul Rusesabagina staan ook op mijn lijstje.
Onze eerste Independence Day in the orange house en ik vergeet de vlag uit het raam te hangen. Het geschikte moment ook om de loftrompet af te steken op de US of A. Maar wat zou ik ? Het is het land van de oorlogszuchtige hicks, de griezelige religieuze fundamentalisten en de hamburgvretende papzakken. God bless the usa. En toch. En toch.
Hij speelde mee in de eerste ‘echte’ film die ik in de bioscoop zag : Honey, I shrunk the kids. Hij was hilarisch als Lord Dark Helmet in Spaceballs. Ook in Ghostbusters en Parenthood liep hij door het scherm. Rick Moranis. Wie ? Inderdaad, het opdondertje met uilenbril dat steeds hetzelfde geeky typetje neerzette … Hij fiedelt blijkbaar country songs.
Tju toch. Tju toch. Ook Lennart en Eva staan naast Matt te wiebelen. Stikkerdestikjaloers.
Mijn vrouwtje zal met frisse tegenzin in Hamburg - maar wel te midden van Duitsers én Turken - voetbal kijken. Ik nestel me voor de lichtbak. De afstandsbediening is één avond van mij. Ik ben er nog niet uit voor wie ik ga supporteren.
Soms begint iets als een scheet op een stok. En dan begint de bal te rollen tot een onwezenlijke internethype. Matt heeft zijn sullig dansje geperfectioneerd. Zo eenvoudig. Maar hartverwarmend. En net omdat er geen boodschap aan vasthangt, is het signaal zo krachtig. En kijk. Ik zie Stephanie in Brussel meedansen ! Damn. ik ben jaloers.
Een nieuwe naam duikt op in mijn ‘ommeklik‘. Een man met een boek in zijn hoofd. En met zinnen - ‘de zon mepte er flink op los’ - om jaloers op te zijn.
We hebben inderdaad dringend Pakistaanse blauwhelmen als buffer nodig in Sint-Genesius-Rode.
Het commentaar op VT4 is tenenkrullend. De technische foutjes zijn niet te tellen. En de analysten houden een hemeltergende toogdiscussie. Geef mij maar Studio Sport. Hup Holland. En nu maar hopen dat ze niet naast hun voetbalschoenen gaan lopen en tegen Frankrijk op hun doos krijgen.