Een doordeweekse momentopname bij een doorsnee gezin. Op een zondagavond. Aiko zingt aan haar knutseltafeltje met een hoge piepstem ‘falderie falderie falderieeee’, Bas verstopt zijn hoofd in de blazende olifant en gromt ‘mmmgrrr’, Mrs.fromohio beweert laconiek dat ik kweel als een slechte imitator-die-als-een-stofzuiger-klinkt van Johan Verminnen en ik verorber giechelend lekkere chicons-in-hesp.

Fast forward een uur. Bas plakt met zijn neus tegen de televisie en grommelt naar Tinkerbel, Aiko gilt ’sssssttt’, Bas worstelt zich tussen mij en de laptop en moppert ‘nee papa, ey papa, nee papa’, Aiko vraagt aan Mrs.fromohio waarom Tinkerbel naar de mensenwereld wil, Aiko vraagt aan Mrs.fromohio waarom Tinkerbel nu niet meer naar mensenland wil, Bas schuifelt op de schoenen van Mrs.fromohio naar de televisie, Aiko gilt ‘Bassss’, Aiko vraagt aan Mrs.fromohio waar dat muziekje van Tinkerbel vandaan komt, Bas duwt zijn snottebel tegen mijn mouw en drukt op de uitkn…

Een nieuwe snijdende winter, een nieuwe warme muts …

Bas en ik schuddebollen met de beat mee. Onze muts zakt over onze oren. Stoer. Weten we. We cruisen op een koude vrijdagavond over de donkere Tiensesteenweg. Gevaarlijk. Denken we. Op weg naar de Brico. In een gezinswagen …

Met stip op één de accordeon. Op een stevige tweede plaats de trein. En net daarachter de prinsessen – reliëf – wenskaart – drukpers – dink. De tractor met kipkar staat voorlopig onaangeroerd in een hoekje.

Ik krijg het dagelijkse routineus verslagje. Eten, slapen, spelen. Maar dan vouwt de kinderverzorgster haar gezicht in een ernstige plooi. Bas heeft de ganse dag ‘tomme’ geroepen. En ook de andere kindjes nemen het over.

Het weekend wordt stilletjesaan een fijne traditie. Met dit jaar een schattejacht. Aiko vond op de hoek van een akker de rode wegwijzer en Wiebe het houten kruis eronder, alle andere kindjes hielpen dapper met stokken en pollepels graven en Aiko tilde onder luid gejoel de chocoladeschat uit de kuil. En Bas was – even traditiegetrouw – opnieuw een weekendje hondsziek en hangerig.

“Waarom hebben wij geen drie ogen ?”, gilt Aiko. “Papa, maken !”, brult Bas.

Het gaat razendsnel. 4 woorden lukt hem ook al, terwijl hij Bob en de tractor over de zetel laat hobbelen.

Bas breit eindelijk drie woorden aan elkaar…

Een momentopname tijdens een avondje alleen thuis met de kleinmannen. Op de achtergrond buldert Nederlandse carnavalmuziek voor kinderen. Mega Aiko blaast op haar mondharmonica, zingt “op een grote paddestoel” en gilt “boven spelen !”. Bas schuifelt rond op rolschaatsen met kniebeschermers rond zijn kuiten, klemt een pop onder zijn oksel en rinkelt met de triangel. Ik nestel me in de zetel en type dit.