Ten huize.fromohio tuigen we de kerstboom op volgens een Amerikaanse traditie. Aan elk ornament hangt een verhaal vast. Ik ben benieuwd hoe lang onze enige kerstbal breekbaar blijft …

We hosten rond in Plopsaland, het kostte ons geen cent, maar we amuseerden ons kostelijk met de kliek van Aldo – Aiko en Lo vierden mee Pipa’s verjaardag en kibbelden daarna met de tweeling die niet uitgenodigd waren. Meisjes en samenspelen, het blijft een uitdaging … – Intussen heb ik een gat gemaakt in de omheining met onze BV-achterbuur en kunnen de buurtkinderen nu in vier verschillende tuinen rondcrossen – En Bas? Die holde daarnet over het voetpad, keek achterom en knalde tegen een verkeersbord. Hij kon het maar matig appreciëren dat ik in lachten uitbarstte.

Met de jongste broer heb ik drie dagen gevochten. Ik had onmiddellijk de bovenhand. Hij ligt intussen hulpeloos op zijn zij. En toen werd ik overmoedig. Ik liet de middelste broer ongemoeid en daagde onvervaard de oudste broer uit. 56 jaar. Onwrikbaar. Noest. Hij lacht me al een week uit. Eergisteren haalde ik er grotere wapens bij. Vanavond hield hij het scherpste wapen spottend een uur in een houdgreep. De avond viel. Ik vloekte. Hard. Gefrustreerd. En toen bewoog hij. Een millimeter. Ok. Maar hij bewoog. De strijd gaat verder …

Na wat pingelen is Priscilla voortaan het dienstvoertuig van een advocaat-stagiairke.  JJ is haar opvolger. JJ staat voor Jilleke en Jelleke. En dat zijn de namen die Aiko aan alles en iedereen toebedeelt. JJ is een echte gezinswagen. JJ zal geen rubber verbranden. Het Jelleke.

Het werkt dus voor kinderen tót vier jaar. Het kettinkje is op de voordeur gemonteerd door de vorige eigenaars. Wij gebruiken het als kinderslot. Om te vermijden dat klein mannen zonder adult supervision de drukke straat oprennen. Aiko kan blijkbaar het haakje uit het slotje peuteren. Ze trekt zich op aan de klink, zet haar voet op de richel van de onderste deurplaat, plant haar knie op de brievenbus en kraakt het ‘bommaslot’.

Mijn favoriete kaduke kast. Het kostte meer om ze thuis te krijgen dan ze te kopen.

Ze hadden vier keer aangebeld. Gezwaaid voor het raam. De overbuurvrouw had haar deur opengezwaaid en hen toegeroepen dat we in de tuin zaten. De overbuurvrouw ! Kan zij dwars door ons huis – zithoek, speelhoek, eethoek én kaduke veranda – heen kijken en ons in het midden van de tuin zien zitten ? Dat zint me niet.

Het bord dat ik vorig jaar naast een defecte metrotrap vond, heeft een nieuwe bestemming gekregen in onze traphal. Net als deze trouwens.

Ik mank sinds vorig weekend. Ik was een trapje in elkaar aan het puzzelen met brokstukken die ik vanonder tonnen composterende takken viste. Een trapje waardoor Aiko en de tweeling E&N voortaan veilig elkaars tuinen onveilig kunnen maken.  Ik deed een stap terug om de hoogste twee treden te monsteren op hun degelijkheid. Ik voelde iets door de zool van mijn schoen dringen. Het prikte een gaatje in de vouw waar mijn middelste teen aan mijn linkervoet vast hangt. Onder het rottende loof lag nog een stuk gewapend beton met roestige ijzers.

De bel galmde. “Of ik wist dat er sleutels aan de buitenkant van de voordeur in het slot zaten ?”, vroeg de mevrouw me. Mijn vlakke hand kletste tegen mijn voorhoofd aan. Deze keer was ik nog maar hoogstens twintig minuten thuis.