eddiefromohio

Dit is de buis waar de volgende vijftig jaar onze kakaaa (en vooral die van de buren) zal doorstromen. Ik ben ze op de werf grondig gaan inspecteren. Ze wordt honderden meters ver de grond ingeboord. Zoals de tunnel onder het kanaal. Maar dan in het klein. En daar schrijf ik dan een stukje over. Zoals ik sporadisch wel eens doe op Leuven blogt.

Eerste woensdagmorgen : de verpoederde verf op het plafond in Bas zijn kamer behandelen met een verstuiver en schoonmaken ; plafond voorzichtjes primeren.

Tweede woensdagmorgen : raam, deur en stopcontacten afplakken ; muren primeren.

Derde woensdagmorgen : eerste laag verf op het plafond strijken ; één laag lijkt te volstaan ; de allerlaatste verfklodder uitstrijken ; een A4-tje plafond van de roller prutsen ; de helft van de verpoederde verf-primer-plafondverf van het plafond schrapen. En ik heb niet gevloekt. Want de Walter van Colora had het voorspeld. En ik zag dat niet zitten. De plafond afsteken. Nu nog de andere helft afsteken …

We trekken de lijn door. Van geboortekaartje over verhaaltjes voor het slapengaan tot de muur van haar slaapkamer.

 Hier gevonden. En als ze haar willetje weer eens wil doordrijven, promoveert ze prompt tot Koningin Aiko.

De trouwbank ontbeert nog steeds een nieuw laagje vernis. En vandaag wou ik de linker voorkelder van zijn verbouwstof ontdoen. Het ligt er al een jaar. Het zal voor morgen zijn. Misschien. Margoootje is terecht. En nu zijn er twee poppen met eenzelfde naam. In Polen is er gevolleybald tegen zeventienjarige stoere meiden uit een weeshuis.

Net na zaterdag 30 juni 1951 werden onze ramen geïsoleerd. En ik die dacht dat de krant van gisteren voor de aardappelschillen van vandaag dienst deed.
 

Een zwarte Audi Q7 parkeert tegen de rijrichting in tussen de verkeersborden. “Hans, ik bel je meteen terug.” Ik trek de voordeur open en wijs de chauffeur op de bordjes. Hij laat zijn raampje naar beneden glijden. Strakke zonnebril, oortelefoontje en gel in zijn haar. “Je bordjes staan niet juist.” “Ze staan toch duidelijk zichtbaar,” wijs ik hem. Ondertussen is de vrachtwagen aangekomen en staat die geduldig te pinken. Het raampje zoeft omhoog en hij blijft onverstoorbaar in zijn dikke bak zitten. Ik breng mijn gezicht op tien centimer van het portier en staar hem even onverstoorbaar aan. En het raampje zakt opnieuw. Hij neemt zijn duur hemdje tussen duim en wijsvinger en trekt er even aan. “Ik ben advocaat hé.” Ik slik mijn reactie in en repliceer droog “en ik bel graag de politie”. Hij scheurt weg. Ik heb gewonnen. L*l.

De bordjes staan uit. Het was een huzarenstukje om ze met Priscilla tot bij ons thuis te krijgen. Het zijn verkeersborden met een joekel van een voet. Ze steunen op een kruis van metalen buizen die het volledige voetpad in beslag nemen. Ploerten van borden dus. Of ‘artisanale‘ bordjes, zoals moontje het eufemistisch formuleerde. Begrijp me niet verkeerd, ik ben wel degelijk content ze te mogen lenen. Maar het zijn loebassen, kanjers, lichtekooien van borden.

Bas heeft er van geprofiteerd. Met zijn voetjes tussen de grassprietjes onder een stralend lentezonnetje. Voor het eerst. Luieren in den hof.

Elke dag borstelt ze het denkbeeldig stof van de vensterbank en stoft ze haar brievenbus af. Ondertussen tuurt ze spiedend de straat door. Het huis van onze overbuurvrouw moet kraaknet zijn. Bij ons kan je ook van de vloer eten. Broodkruimels, scherven appel en stukjes wortel.

Als je de ene zag, was de andere vroeger meestal in de buurt. Ondertussen liggen een kleine witte, een iets grotere roze, een hoop gekleurde en enkele zwarte eenzaam  op hun evenbeeld te wachten. Waar zijn al die kousen naartoe ?