Tranen in de ogen. Dat had ik. Toen de nachtwakers vervaarlijk ronkten en het roodbruine gordijn hortend opzij schoof. Midden op het podium stond een levend schilderij van Vincent. En Aiko was de hoogst opgeschoten zonnebloem. Eentje met duidelijk speelplezier. Tijdens het dansje tuurde ze met een handje boven de ogen de zaal in. Verblind door de felle spots. Terwijl ze vrolijk met haar heupen zwierde. Tot ze ons in de zaal zag zitten. Ze zwaaide. Ze zwiepte rond haar as op de maat van de melodie en zwaaide nog eens apetrots. Wij zaten in de zaal te glunderen. Dat is onze oudste.
Vind ik leuk:
Wees de eerste om post te waarderen.
0 Reacties tot “Nacht in het museum”