Ik mank sinds vorig weekend. Ik was een trapje in elkaar aan het puzzelen met brokstukken die ik vanonder tonnen composterende takken viste. Een trapje waardoor Aiko en de tweeling E&N voortaan veilig elkaars tuinen onveilig kunnen maken. Ik deed een stap terug om de hoogste twee treden te monsteren op hun degelijkheid. Ik voelde iets door de zool van mijn schoen dringen. Het prikte een gaatje in de vouw waar mijn middelste teen aan mijn linkervoet vast hangt. Onder het rottende loof lag nog een stuk gewapend beton met roestige ijzers.
Prentjes
|
auw!!
Dat viel eigenlijk nog mee. Ik voelde vooral de adrenaline in mijn keel kloppen. En nu wil dat gaatje natuurlijk niet dichtgroeien omdat het in dat vouwtje schuilt …