Gerrit herkent me onmiddellijk. Hij schudt me de hand. Zijn wallen kleuren nog donkerder. Zijn hoofd blinkt. Zijn Kiekeboesnor is perfect getrimd. Nostalgie greep me bij mijn nekvel. Hij heeft La Bodeguita drie jaar geleden verkocht en dient nu op in een restaurant. Waarom heb ik niet durven vragen.
0 Reacties tot “Kiekeboe”