Ik leg het boek aan de kant, knip Felix het licht uit en zing het Aiko-prinses-liedje dat mijn vrouwtje al sinds de geboorte van Aiko zingt om haar in slaap te sussen. De melodie onthou ik nooit. Ik zing het dan maar op de theme song van Rosa en Modest.
“Kan jij niet zingen ?” “Neeeee”. “Een klein beetje maar ?” “Ja, ik kan het een klein beetje. En nu ga ik zingen.” Na het liedje steekt ze haar vinger in de lucht en fluistert “nog één keertje”. En daarna eist ze nog een versie. “Nog een laatste keer !” Want ‘nog één keertje’ betekent eigenlijk de voorlaatste keer.
0 Reacties tot “Avondritueel”