Ik stap de crèche uit en bots op haar. “We zijn elkaar daarnet al tegen gekomen in het schooltje,” glimlacht ze. “Ik heb je niet gezien,” haal ik verontschuldigend mijn schouders op, “maar ik ken je wel”. Grappig. Ik had haar een tijdje terug al willen op de schouder tikken. En nu ben ik haar naam kwijt. Ze herinnert zich mijn naam ook niet. Terwijl ze meestal wel de namen onthield van haar studenten. Tja. Ik was een slacker. Onvoorbereid moest ik me wel gedeisd houden tijdens haar werkcollege. Het was een strenge. Maar wel een knappe. En blijkbaar ook een sympathieke.
0 Reacties tot “En haar broer zit nu in Mexico”