Een woensdagnamiddag

Halfweg bleef Aiko stokstijf staan. Fietsen naar huis zat er niet meer in. Zeven verschillende tactieken misten doel. Ze schreeuwde om haar moeder. Voorbijgangers keken verontrust over hun schouder. Een oud mevrouwtje wou haar troosten. Ik blafte haar af – “het is de moment niet, mevrouw”. Ik nam haar op, ze schopte – onbedoeld – in mijn kindergeld, ik zette haar neer, ze draaide haar fietsje, de achtste tactiek faalde. Ik knelde haar onder mijn oksel en sleurde haar naar huis. In de gang gilde ze een halfuur lang om terug naar school te fietsen.

Een boterham met kaas en een boterham met choco stopten de sirene. Turilas & Jäärä kalmeerden haar verder. We sloten vrede en fietsten met de grote fiets naar de H&M. Op zoek naar wat extra zomerkleedjes. Maatje 98 leek wat klein. Toch maar maat 104 passen ? De rij aan de pashokjes was te lang voor een ongeduldige kleuter. We nestelden ons in een hoekje van de winkel. Het eerste kleedje kreeg ik over haar hoofd. Ik grabbelde naar het tweede. Ondertussen had Aiko in haar bloot bovenlijf al een rondje door de winkel gelopen. “Kom eens hier, Aiko !” Ze bleef uitdagend op een meter van me staan. “Ik ben hier”. Ze glipte tussen mijn handen en rende joelend een tweede rondje. Vijf kleedjes verder gutste het zweet over mijn rug. Haar handen – en waarschijnlijk de helft van de kledij in de rekken – stonden vol zwarte vegen. Een felrode Musti-regenjas had ik haar al uit het hoofd gepraat. Een knalroze trainingsbroek ook. De afgrijselijke sjakosj van my little pony klemde ze tussen haar tanden. Die moest en zou ze hebben. Uitgeput gaf ik toe.

Op naar de Fnac om een kadootje te kopen. Ik lokte haar weg van Dora, Freddy the Fish en de koptelefoon met Meka Minden door bijna zelf op de liftknop te duwen. Aan de kassa’s holde ze naar buiten. Richting beloofde grote plein. dEUS noch Little Britain deden het alarm afgaan. Als lokmiddel gebruikte de kassierster een – opnieuw roze en gelukkig gratis – portemonneetje met prinsessen op.

En toch was het een leuke woensdagmiddag. Na de Fnac hinkelde ze op het Ladeuzeplein, speelde ze geconcentreerd tijdens het wachten in het stadhuis, luierden we in het stadspark en wees ze naar de kindjes van het schooltje van papa, deed ze kaka in de PDS – “die meneer zijn oog is kapot” - en sloten we af op een bankje met een lekstok – opnieuw op het Ladeuzeplein.