eddiefromohio

Zondagmorgen in bad en the sweater song van Weezer op de Afrekening met Stefan Ackermans. Weezer gaat blijkbaar nog steeds mee en met hun tijd. Alle internethelden van joeptjoep passeren de revue. Van de Mentosmannen tot Miss South Carolina tot T-Shirt Record Boy tot Chocolate Rain tot de Daft Hands tot … Slimme marketing.

“Hoe noemt dat, zo’n stick die je in de computer steekt ?”, vraagt hij paniekerig. Want hij vindt die nergens terug onder ‘my computer’. “Dat het klote is om hier op een computer te moeten werken.” “En of ik niet zo vriendelijk wil zijn om even te komen helpen ?” Inderdaad. Geen USB-stick te bespeuren. Letterlijk dan. Want die stak nog in zijn jaszak.

We trekken de lijn door. Van geboortekaartje over verhaaltjes voor het slapengaan tot de muur van haar slaapkamer.

 Hier gevonden. En als ze haar willetje weer eens wil doordrijven, promoveert ze prompt tot Koningin Aiko.

Na wat heen en weer gemail - hij spreekt over e-posten -, vroeg mijn vroegere en tegelijk wellicht toekomstige grote patron mijn mobilofoonnummer. Volgens Van Dale is dat een ‘telefooninstallatie te gebruiken in voertuigen en op vaartuigen’. Ik heb hem wijselijk het nummer van mijn mobiele telefoon ge-e-post. Ik wacht nog het ideale moment af om hem daarop met een kwinkslag attent te maken.

Tijdens de zomer van ‘97 waren Sublime de helden van Amerikaanse tieners die hacky sack speelden en gevlochten hennepbandjes met kraaltjes rond hun hals, pols en enkel droegen. Ik zette de jaren erop hun derde cd elke vrijdagmiddag op terwijl ik mijn spullen in mijn tas gooide om de trein op te springen. Ik kan het nog steeds woord voor woord meebrullen.

Bas. Zijn blik lost de jojo niet. Een milliseconde nadat Aiko hem in het gras laten vallen heeft, rekt hij zijn rug, grabbelt hij met zijn mollige vingertjes naar het speelgoed en gritst hij het aalvlug weg uit het bereik van Aiko.

Aiko. Vandaag zong ze ‘kéké toejoej’. Gelukkig herkende ik de melodie en kon ik meekwelen.

“Van wie heb ik die puzzel gekregen ?”

“Van mama ?”

“Nee, van de winkel !”

Er ligt wel al een tekening van een draak klaar voor haar mama. En ook de vlindertjes uit haar olifant heeft ze in een vangnetje verzameld. Voor mama.

Donkey : “What about my Miranda rights? You’re supposed to say, “You have the right to remain silent.” Nobody said I have the right to remain silent!”

Shrek : “Donkey, you HAVE the right to remain silent. What you lack is the capacity.”

Ik stap de crèche uit en bots op haar. “We zijn elkaar daarnet al tegen gekomen in het schooltje,” glimlacht ze. “Ik heb je niet gezien,” haal ik verontschuldigend mijn schouders op, “maar ik ken je wel”. Grappig. Ik had haar een tijdje terug al willen op de schouder tikken. En nu ben ik haar naam kwijt. Ze herinnert zich mijn naam ook niet. Terwijl ze meestal wel de namen onthield van haar studenten. Tja. Ik was een slacker. Onvoorbereid moest ik me wel gedeisd houden tijdens haar werkcollege. Het was een strenge. Maar wel een knappe. En blijkbaar ook een sympathieke.

De trouwbank ontbeert nog steeds een nieuw laagje vernis. En vandaag wou ik de linker voorkelder van zijn verbouwstof ontdoen. Het ligt er al een jaar. Het zal voor morgen zijn. Misschien. Margoootje is terecht. En nu zijn er twee poppen met eenzelfde naam. In Polen is er gevolleybald tegen zeventienjarige stoere meiden uit een weeshuis.