Ze gooit haar jas op de grond. Ze schikt hem zo dat de kap naar haar wijst. Ze steekt haar armen door de mouwen en zwiert de jas over haar hoofd. Ik vind het geweldig. Wat een fraaie techniek om een jas aan te doen.
Archief voor februari 2008
Suzanne, de oma van Nina, draait de hoek om. “Nina is er al”, concludeert Aiko. Ik geef haar een kus aan de rode streep en ze rent de speelplaats op. In haar linkerooghoek ziet ze Nina aan de hand van een ouder kindje. Aiko maakt in volle vaart een scherpe hoek naar links en stormt op Nina af. Ze vallen giechelend in elkaars armen. Het oudere meisje druipt beteuterd af. Ik ben benieuwd of die twee binnen achttien jaar of zo nog steeds vriendinnetjes/vriendinnen zullen zijn.
“Mijn tandjes zijn wel gepoetst he, dan stinken mijn protjes niet.”
Ik zoek een handig schuurmachientje om volgend weekend zeventig meter plinten te schuren. Googlen op ‘plinten schuren’ levert als eerste hit dit op. Dat schiet niet op.
“Ze is heel flink geweest.” “Bas is een flinken.” Het standaardantwoord zegt zo weinig. Het is veel leuker om te horen dat Aiko liedjes zingt terwijl ze aan het spelen is en dat Bas niet eens met zijn ogen knippert als hij een nest luidruchtige kinderen over zich heen krijgt.
Brusselse sossen die pal in het kleurrijke Ribaucourt quizzen, zijn lijkbleek (niet alleen van de flauwe TL-verlichting) en rijden met een Porsche Cayenne. Teleurstellend.
Voor het album van de familie fromohio. Bas trappelt sinds gisteren met zijn voetjes in de crèche.
Tussen les enfants terribles en living lounge trokken we onze remmen dicht om de schade van de langgerekte frontale botsing op te meten. De autowrakken stonden verweesd elk in een hoekje. De voorruit verbrijzeld en de neus ingedeukt. Het kunstwerk was ontmanteld. Impulsief gritste ik het oranje kaartje vanonder de ruitenwisser. De Camaro stond blijkbaar op 14 juli 2007 verkeerd geparkeerd on a crosswalk op de hoek van East 68th Street met Lexington Avenue in New York City. 115 $.
Ze dondert achterwaarts van het grote bed. Ze grijpt naar de flapperende slurf van haar blauwe olifant en stuikt van de stoel waarop ze recht stond. Ze tuimelt van de zetel. Ze struikelt in de gang. Het is Aiko’s dagje niet.
“Vandaag is rood, de kleur van jouw stippen”, zingt mijn vrouwtje. Zolang haar aandacht afgeleid wordt, denkt Aiko niet aan krabben. De ’suiker’ tegen het jeuken helpt ook. Nu rest enkel het wachten op bultjes bij Bas.
