eddiefromohio

Het jongetje van een jaar of tien zat als een generaal tussen zijn uitgestalde knuffels. De rommelmarkt liep op zijn einde en ik van de Mosquito Coast richting Vrijdagsmarkt. De examens zaten er op. Ik was uitgelaten. Ik vroeg hem de prijs voor de gele race-eend met vliegenierspet en hesje met op de rug ‘co-pilot’. Twintig frèng. Ik had enkel een stuk van vijftig op zak. Hij had geen wisselgeld. De verkoop was niet bijster geweest. Ik vroeg hem zijn naam. Ramón. Met een rollende Latijnse r. Ik duwde Ramón het stuk in zijn zweterige handje. Zijn moeder overtuigde hem (en mij) om ter compensatie al zijn knuffels van de hand te doen. Op de Vrijdagsmarkt deelde ik de pluchen diertjes kwistig uit aan elk kind dat in mijn vizier kwam. Co-piloot Ramón stippelt nog steeds trouw de weg uit. Eerst in het luxe-peird, nu in Priscilla.

Het blijft me verbazen hoe snel je iets uitvist, terwijl het vroeger dagenlang in mijn hoofd rondspookte. Wie zingt dat liedje ook al weer ? Twee keer klikken en het mysterie is opgelost. Tijdens de reclame van Ferrero Rocher kweelt Gabrielle Out of Reach.

Ze houdt de fietspomp tegen haar oor. “Ik bel met kokos”, knikt Aiko ons toe. Gisteren kampeerde kokos in de kelder. Een andere keer zit haar winkelkarretje boordevol kokos. Het is een mysterie. Is kokos iemand, een concreet voorwerp of iets abstract ? En waar haalt ze het vandaan ? Geen flauw idee.

Cidade de Deus blijft een knaller van een film. Toch heb ik deze keer mijn voeten op de bank gelegd voor het luchtige - “Lesbian ? I thought she was pisces ?” - Bend it like Beckham.

“Ah zo, jij vond de muziek niet echt denderend ?” “Euh euh, maar ik heb me wel denderend geamuseerd.” En kijk, ze dendert nu ook over het wewewe.

Ook voor het familiealbum. Een kerstavond om in te kaderen.

Voor het album van de familie fromohio. Bas grijpt - nog wat onbeholpen - naar zijn zon, aap en schildpad.

“Olé olé … Aiko doet pipi/kaka op de grote WC !”

De eerste ronde overleefde ik met de hakken over de sloot. Deze keer wist ik bitter weinig toe te voegen aan het helder betoog over het energiebeleid in de EU. Watte ? Inderdaad. Maar ! Ik heb op de terugweg wel een schitterend winkeltje ontdekt met nostalgische postkaarten en posters. Een Brusselse aanrader. Die ik vooral zelf moet onthouden …