Als het niet zo is, eet ik mijn oude muts George op. Maar de toevallige passant heeft volgens mij nog nooit van dit blogje gehoord. Of van eddiefromohio. De beweegredenen van Clickx zijn ondoorgrondelijk.
Mijn collega-nieuwkomers zijn, op een paar uitzonderingen na, ook nobele onbekenden voor me. Ik lijk wat de vreemde eend in de bijt. Alhoewel. Misschien denken zij dat ook van zichzelf.
Vorig jaar heb ik de heksenketel over de verkiezing van site van het jaar wat van op een afstand gevolgd. Ondertussen kan ik al enigszins volgen in het piepkleine blogwereldje. Ik begin de terminologie in de vingers te krijgen, hoewel ik weinig reacties plaats op mijn favoriete blogs en helemaal niet aan link love doe. Voor de regelmatige lezers van mijn blog, gok ik, zal het worst wezen. The orange house staat dan ook op een afgelegen en beschut plekje in de blogosfeer. Tot nu … my fifteen minutes of fame.
Om stemmen hengelen, dat is niet echt mijn ding. Oproepen om mijn blog te lezen, dat doe ik wel. Welkom dus !
Supertoffe blog, word een trouwe lezer. Zal je ook toevoegen als link in onze blog: callensgeuens.blogspot.com. Wist niet dat je zo goed kon schrijven! Leuk!
@ Elke : danke danke danke.