“Wat zegt papa nu ?”, trekt Aiko haar wenkbrauwen op. “Papa heeft een hete aardappel in zijn mond”, antwoordt mijn vrouwtje. “Papa flink !”, besluit ze nuchter.
Iedereen zei dat ik zo serieus overkwam. Ik struikelde over het woord ‘referendum’. Ik ondervond aan de lijve hoe je op drie minuten een complexe problematiek niet correct kan verwoorden. Sommigen zeiden dat de schmink er vingerdik oplag. Ik sloeg de nuances wegens tijdsgebrek over. De stuntelige vragen hielpen ook niet echt. Mijn haar was met hairspray in een ouderwetse bles gefixeerd. Ik onderstreepte mijn betoog met gesticulerende handen. Zenuwen had ik wonderwel niet. De adrenaline deed zijn werk.
Ik was tweede keus. De vrt had hun eerte keuze voor hun neus weggesnoept. Ik had hen op het hart gedrukt dat ik geen kostuum aanhad en eigenlijk niet geschoren was. Scheren kon ik me daar. En de kleren maakten de man. Zeiden ze.
Ik twijfelde nochtans. Mijn vrouwtje trok me over de streep. Doen !
En daar zat ik toen. Commentaar te geven in de studio van een lokaal televisiestation op die ‘historische’ gebeurtenis.
Papa heeft dat inderdaad goed gedaan.
waar waar waar! Dat willen we natuurlijk zien: filmpje….
Jah, oker … er staat bewust geen linkje in het stukje. Ik probeer een tikkeltje anonimiteit te bewaren. Dat merk je waarschijnlijk ook aan de foto’s op mijn blog.
van het een komt het ander: eerst een debat, dan commentaar. Je behoort stilaan tot de opinion leaders!
Yeah right …