eddiefromohio

Wat een bende oelewappers. Wie betaalt er nu zeventien euro om irritante opmerkingen naar het hoofd van de zanger te slingeren ? En het waren dan nog geeneens studenten. En ocharme dat meisje. Ze kreeg ook haar deel vulgaire tot kwetsende kreten. Het optreden was er dan ook naar. Er zat weinig tempo in. De zaal - opgedeeld in een staand en zittend gedeelte - was moeilijk mee te krijgen. Pas in de bisnummers begon Flip Kowlier er enig plezier in te krijgen.

Na een ferme merci aan minne moat de klankman voor de toegangskaartjes en een korte babbel met de - ik lees nog steeds een boek tijdens optredens - drummer, excuseerde ik me met ‘pardon, mijnheer’ voor de deur die ik onbedoeld in zijn rug geramd had, beantwoordde ik zijn verwarde blik na mijn ‘ah kijk, nog een afs-er‘ met een verontschuldigende knik, kroop ik bij mijn vrouwtje in ons warme bed en vertelde ik haar dat ik een kleine nerd gespot had. Geraak aan deze zin maar eens uit (de linkjes werken verhelderend).

Bas ?  Hij groeit als een kool. Twee maand oud klokte hij af op 60.60.60. Zestig centimer groot en 6,060 kilogram licht/zwaar.

Hij heeft iets met cijfers, bedenk ik me net. Geboren op de tweeëntwingste september. Geboren op huisnummer tweeëntwintig. Geboren om elf uur (ja, inderdaad, de helft van 22) vierenveertig (toch wel, het dubbel van 22). Is er een cijferoloog in de zaal ?

Hij lacht en slaapt zich door het leven. Meestal afwisselend. Hij heeft geen last van reflux, krampjes of huilbuien (hout vasthouden). Hij heeft zijn eerste prikjes - op enkele uren woeste uithalen - manhaftig doorstaan. Gekregen van onze ferme huisarts en niet van Kind & Gezin. Stilletjesaan durft hij ook van middernacht tot de ochtend in één trek door te tukken.

Praten doet hij nog net niet.

“Daar mijn presentatie gisteren niet bepaald naar verhoopt is verlopen, contacteer ik u ….”. Dat kan je wel zeggen. En juffrouw, je bent te jong om zo archaïsch te schrijven.

De deuren zijn toe. De stembussen popelen om geteld te worden. Wie wint er dit jaar de categorie ’Blogs : beste nieuwkomer’ ? En wie wordt eerste minister ? Ik alvast niet. Allez, ik wordt word alleszins geen beste nieuwkomer. Who cares … Wel vraag ik me af of de bendes, bussels en scholen passanten de weg nog eens terug zullen vinden. Ma bon. Opnieuw. Ik zal er mijn slaap niet voor laten. Die ben ik al kwijt vannacht. Met een eervolle vermelding aan de schurende hoest van Aiko. En ik zet graag alle slang cursief. Dat wou ik even verduidelijken. En dat het aangenaam vertoeven was in het lijstje bij mijn collega-genomineerden. Na de uitreiking in het NTGent wordt dit hoofdstukje afgesloten. Alleen. Wat moet ik aandoen ?

Ze wou net de splitsing aansnijden, toen ze wankelde. Het licht van de projector verblindde haar. Ze zeeg neer. Een witte vaatdoek. Ze miste de tafelrand op een (kin)haar na. De aula slaakte een kreet. Ik sommeerde iemand om haar benen omhoog te houden, duwde een jas onder haar hoofd, tikte tegen haar wang, vroeg om wat water, kreeg een natte doek die ik op haar voorhoofd pletste, ze knipperde met haar ogen. Eens ‘afgevoerd’ zette haar collega de presentatie met trillende stem verder. Ik moest ook even zoeken naar mijn concentratie.

In de kist liggen ook twee verkreukelde en vergeelde kranten. Het Nieuwsblad van 8 mei 1945 en die van de dag erop. Waarschijnlijk bewaard door mijn opa. Het is fascinerend om in de oude spelling te lezen hoe de media alles verslaat. Er is zelfs een eerbetoon aan ‘De vrouw in den Oorlog’. Grappig is dat het einde van de Tweede Wereldoorlog - toch een ingrijpend en historisch moment - onmiddellijk gerecupereerd werd door de reclamewereld. Toen al. In het begeleidende reclametekstje stelt Sunlight de ‘miljoenen Belgische huisvrouwen’ gerust (je kan het tekstje het eenvoudigst lezen wanneer je op de foto en dan op ‘all sizes’ klikt).

“Ik ga hem opeten !” “Neeee, dat kan niet. Aiko’s buikkeput zit vast.” Ja, inderdaad. Soms sluipt er nog wel eens een West-Vlaams woord tussen.

Mijn tred werd er met de noot lichter op.

In de kist zit een oude map van Bollie en Billie met daarin enkele van mijn eerste tekeningen, een schriftje met schoonschrift - “de bal kost zes frank” - en ook wat knipsels uit Zonnekinds, Zonnestraals en Zonnelands. Eén knipsel is pure wiskundige magie. Of toch voor zevenjarigen.

Wil je weten welk jaar het is ? Neem dan je rekenmachientje en doe de volgende bewerkingen :

- Tik het jaartal van je geboorte in.

- Tel hierbij het jaar dat er iets bijzonders in je leven gebeurde.

- Tel hierbij ook nog je leeftijd (hoe oud je dit jaar wordt) en het aantal jaren dat is verlopen sinds die belangrijke gebeurtenis.

- Deel door 2 en kijk naar wat er op het venster verschijnt !

En het klopt. Wow.

De zwarte houten kist heeft zich jarenlang in een hoekje verschuild. Vorige week verhuisde hij van mijn oude kamer naar the orange house. Een stukje persoonlijke geschiedenis, familiegeschiedenis en zelfs wereldgeschiedenis zit er in verborgen. De volgende dagen wil ik er enkele stukjes aan wijden.

De kist zelf is een zestigtal jaar oud. Mijn pepé heeft hem tijdens de oorlog achterover gedrukt. Gestolen van den Duits uit het depot van Zedelgem. Hij heeft gedurende decennia geen verband meer moeten aanschaffen.