Aiko heeft haar bed met spijlen ingeruild voor een echt bed. Ze glimde van trots en wou onmiddellijk gaan slapen. Tot de vier hoeken van haar nieuwe bed in het donker oplichtten. Waarna ze opnieuw uit het bed klauterde, op de lichtschakelaar drukte, een hoek zorgvuldig inspecteerde, Felix de lamp opnieuw doofde en enthousiast gilde. En toen wou ze niet meer slapen.
Bas is zijn ‘geurtje’ al een tijdje kwijt. Zwitsal overheerst nu. De geur van een pas geboren baby is niet te overtreffen. En ook niet te beschrijven. Mijn favoriete geur. Het vadergevoel speelt misschien ook wel een rol. Maar toch.
Mijn vrouwtje en ik zingen kinderliedjes aan de lopende band. Sommige was ik rats vergeten. Andere zoals “de kikkertjes, de kikkertjes, …” of “op een grote paddestoel, rood met witte stippen, zat …” of “handjes draaien, koekebakken vlaaien, …” leer ik voor het eerst. “Tien kleine visjes die gingen naar de zee …” zingen Aiko en ik ‘ s morgens op het ‘grote plein’ richting Suzanne. Zij doet een rondedansje en zingt over viesjes - in het Brabants -, terwijl ik víssen naar de Westvlaamse zee laat zwemmen.
Nadat de eerste dagen wat onwennig voor alle vier waren, voelt Aiko zich nu comfortabel als knuffelende grote zus. Ze geeft Bas kusjes bij de vleet, ze bestudeert hem van heel dichtbij - met haar neus tegen zijn wang terwijl ze kirt “Bas pakt Aiko’s kien (Leuvense kin)” en ze propt zijn tuut bezorgd terug in zijn mond.
1 Antwoord tot “Aiko & Bas - weetjes”