eddiefromohio

Het ‘dentaal probleem met haar’ bij Zezunja deed me terugdenken aan mijn eigen tand-avonturen.

Een klungelende stomatoloog verneukte het plaatsen van een tandprothese, waardoor mijn kaakbeen een jaar lang moest helen. Om niet met een gapend gat centraal vooraan in mijn mond rond te lopen, kreeg ik een soort beugel met daarop een valse tand. De valse tand schoof precies tussen zijn echte buren, terwijl de beugel zich tegen mijn gehemelte vasthaakte via mijn achterste kiezen.

Ik heb van de nood een deugd gemaakt. Het tandje leende zich perfect voor practical jokes. Ik botste tegen een lantaarnpaal tijdens de 24-uren-loop en liet twintig omstaanders meezoeken naar mijn verdwenen tand. Ik dropte hem in een bierglas van een vriend die nietsvermoedend verder van zijn schuimende pint genoot. Ik plaatste mijn valse tand in een glas met water in het zicht van onschuldige studenten, terwijl ik met Nikki gniffelend de wekelijkse Alma-bucht verorberde. Alleen het tongzoenen gebeurde met hindernissen.

Bea fotografeerde met haar gsm een variant van ‘opgeruimd staat netjes’. Bedankt ! Zou dit een nieuwe trent zijn in het Vlaamse wegwijzerlandschap ?

“En wat zit er in het hele kleine koffertje ?”, vraag ik. “Neeeee”, schudt Aiko haar hoofd, “dat is een groen koffertje”. Het is officieel. De West-Vlamingen zijn bij ons definitief in de minderheid.

Soms ben ik daar jaloers op. Op mensen vooraan of midden de twintig die al aan de top staan. Meestal zijn dat sportlui of acteurs. Maar kijk. Ook in andere jobs kan je snel carrière maken. Nordin (27) wordt vandaag in mijn gazet topgangster genoemd.

Het afvinken begint. Bas is voor de eerste keer samen met mijn vrouwtje in bad geweest. En gezwommen heeft hij ook al. Samen met Zita. Aiko was al een dikke drie maand oud voor ze een eerste keer in een tropisch zwembad dobberde op weekend in Nieuwpoort.

“A u Sea Pe ?“, vroeg ze met een brede grijns. Ik keek haar verbaasd over mijn Lennon-brilletje aan. Ze viste een Diet Coke uit het ijs in haar karretje en drong vrolijk aan : “u Sea Pe ?“. De brandende zon over Main Street maakte me loom. Wie bedoelde ze ? “Yeah, u Sea Pe !“, interpreteerde ze mijn stilzwijgen. Mijn buck viel eindelijk. Ik voelde me geflateerd maar schudde mijn hoofd ontkennend. Er was geen ontkennen meer aan. Ze gilde gelukzalig “that’s Sean Penn“, terwijl ik verder liep.

Een kleine tien jaar later in Dworp. “Mijnheer, u bent toch acteur hé ? U speelt mee in dat kinderprogramma op de VTM”, polste de lunch lady voorzichtig. Ik haalde verontschuldigend mijn schouders op. Nu hoop ik alleen dat ze niet op Arthur doelde, want dat zou een serieuze degradatie betekenen.

Nijntje is vergeten. hOpla is verleden tijd. Aap bekoort nog matig. Dora is in. In de kast zitten Dora-koekjes. In Aiko’s haar zitten Boots- of Dorahaarspeldjes. Dora-kometen vliegen over het grote plein. Op haar nieuwe bed liggen Dora en Aiko zusterlijk te slapen onder de bijhorende sterren. Elke avond viert Dora met haar vrienden vriendschapsdag op een grijsgedraaide dvd. Zei ik al dat Dora in is ?

Soms gebruik ik om de vijf woorden godverdomme. In West-Vlaanderen kijken ze daar niet echt van op. Daar doen ze de meesten sommigen dat ook om de haverklap. Zonder enige bijbedoeling. In Leuven worden dan wenkbrauwen gefronst. En wordt er gevreesd dat ik uit mijn vel ga springen. Niets is minder waar.

Inderdaad, Late Night with Conan O’Brien is spitser en hyperkinetisch. Ik heb me een breuk gelachen met dit filmpje. Patton Oswalt mitrailleert gevatte plastische uitdrukkingen over het birds and bees - gesprekje tussen een stokoude vader en zijn zoon, terwijl zijn sarcastische opmerkingen over de KFC bowl de uitwasemingen van fast food aan de kaak stellen. Zelfrelativerende Amerikanen bestaan. Toch wel.