Verloren gewane schatten duiken weer op. In een verhuisdoos vond ik een stuk beschreven kartonbord. Van precies tien jaar oud : augustus 1997. Aan de ene kant staat er in koeien van letters ERW gevolgd door een smalle T tegen de rand. Verkeerde inschatting van de schrijfruimte. Toch kan je het woord duidelijk lezen. Erwt. Ik zocht namelijk een Nederlandstalig woord dat niet verward kon worden met het Engels. Een woord dat bovendien kort genoeg was om in een oogopslag te lezen. Want ik wou dat Sarah het onmiddellijk zou herkennen. Ik stond in een groezelige club the Garage tussen een driehonderdtal Amerikanen. Nu staat het nieuwe stadion van de Bengals op die plaats te pronken. Ze had het gezien. Na het concert hebben we nog een praatje gemaakt. Ik vertelde haar dat ik nog in haar kont had genepen. In den ISO in Izegem. Toen ze stagedivede. Tijdens een concert van The Choice. En of ik het nog eens mocht doen. Amerikanen kwamen me om een handtekening vragen. Ik speelde het spelletje mee. Op de achterkant van mijn karton prijkte ondertussen ”Veel liefs, Sarah“, “Groetjes uit Cincinatti (USA), Jan” (het is Cincinnati, Jan), “Eric“ en zo’n CD-mannetje van Gert.
Ergens liggen ook nog twee drumsticks. Ergens. Misschien nog in de verhuisdozen van mom.
whiii, ik heb the choice dat jaar ook gezien in de states
. heb toen een eind staan weg zeveren met hun roadie. ik herinner me vooral hoe zalig het was om nog eens in het vlaamsch te kunnen klappen.