eddiefromohio

“Papaaaatje”, gilt Aiko vanop de achterbank, waarna ze onbedaarlijk lacht. Ze herhaalt het nog eens en giechelt zich te pletter. We schieten allemaal in de lach. Papaaatje. Het klinkt zo gek.

Ik schrok me een ongeluk toen ik de grasmaaier weer in het tuinhuis wou duwen. Ik had net de strijd gewonnen tegen een maand lang woekerend gras. Vijf mierennesten heb ik verstoord. En ocharme, enkele kikkers waren helemaal niet tevreden dat hun knusse schuilplaats tot stand 40 werd herleid. Maar dat ondertussen een zwerfkat met haar jongskes zich op het gordijn die normaal over de gesmasjien gedrapeerd ligt, zou nestelen, dat had ik niet verwacht. Aan haar geblaas te horen, was ik ook niet echt welkom. Ik ben benieuwd of ze er, na een weekendje zee (voor ons dan), nog liggen te soezen. En ook een beetje ongerust. Want wat nu ?

“Kijk, Aiko mooie buggy”, pocht ze. “Aaaiikooo”, antwoordt Gitte luid. “Jaaaa”, bevestigt Aiko. En zo gaan ze minstens een kwartier door. Aiko duwt op het linkerhandje van haar konijn Mufti en gilt “konijn zingt”. Daarna gaat het richting tekentafel : “tekenen Bumba boek, dasbeter, nie tafel neee”. Een telefoonconversatie tussen tweejarige vriendinnen is fascinerend.

Boven de deur hangt een display. De beenhouwer op de markt heeft er ook zo één. De ledjes lichten 73 op. Erboven staat ‘wij dienen’. Vruchteloos zoek ik een nummertje om te trekken. Ik kan niet langer wachten. Ik open de deur en ga naar het toilet. Uit te testen in de inkomhal van het ziekenhuis in Vilvoorde.

De exacte datum van haar eerste kirrend lachje, haar eerste pijnlijk doorbrekende tandje, haar eerste wiebelend stapje, die weten we niet zo goed. Dankzij dit blog zullen we haar binnen tien jaar kunnen zeggen : augustus 2007 - hm, zo exact dus ook weer niet - is je fantasie beginnen borrelen. Aiko beet haar boterham met choco in de vorm van een - kijk, een boot - en liet die dobberen op flinke golven.

Drie uur heeft mijn bos sleutels aan de voordeur gehangen. Met een tot op de draad versleten edoch vrolijk in de wind wapperende rode Cincinnati-lanyard. In een drukke straat. Tot een franstalige vriendelijke mens aanbelde. Even Hertoginnendal bellen.

Ik heb kennis gemaakt met de overbuurvrouw. We stonden net op. Ik deed het gordijn open. Haar gordijn was al open. Ik keek naar buiten. Zij niet. Ik had een boxershort aan. Zij een roze handdoek. Rond haar natte haren. Ik heb mijn vrouwtje plichtsbewust geroepen om kennis te maken. De buurvrouw hoorde ons niet.

Het is de eerste maal in negen jaar dat ik geen enkel graantje Marktrock heb meegepikt. En dat voor een ingeweken Leuvenaar. Ik was blijkbaar niet de enige. De enige keren dat ik vroeger op de - te betalen - Oude Markt kwam, was omdat ik vrijkaarten had dankzij mijn toenmalige - ik lees onverstoorbaar een boek terwijl ik aan het drummen ben - schoonbroer (de Counting Crows waren magistraal) of omdat Bert en ik binnengeglipt waren met vakkundig met kauwgum samengeplakte bandjes rond de pols om legende James Brrrrrrown nog eens teleurstellend van jetje te zien geven. Marktrock is voorlopig zijn charme kwijt. Hopelijk herpakt het festival zich volgend jaar.

Aiko heeft wel voor het tweede jaar op rij Dranouter onveilig gemaakt. Hoewel ze eerst huilend wegliep van het hels kabaal/hemelse bluegrass, is ze daarna niet gestopt met dansen op dezelfde muziek.

Ik sta er versteld van hoeveel diertjes er in onze stadstuin rondhangen. Naast de gebruikelijke zwerfkatten en een overbevolking aan mieren, wespen en slakken jumpen er ook sprinkhanen rond. En vandaag hebben we een kikker bevrijd die het gat van de timmerman niet meer vond in het speelhuisje van Aiko.

Iedereen is het liedje ondertussen al kotsende beu gehoord. Ik niet. Er is nu ook een redelijk leuke parodie. De muziek is erbarmelijk, maar de tekst komt qua nostalgie (de jaren ‘90 in plaats van ’80) en humor in de buurt van het origineel.