… een eigen soort van grijs …
Eerst druppelden ze de tunnel onder het station binnen en liepen ze wat verloren tussen de pendelaars. Een beetje later stroomden ze al en masse richting bushalte. De nu nog okselfrisse en uitgelaten tieners. Richting Werchter. Het signaal van de vakantie. Ik hou wel van het sfeertje.
Je besteedt tonnen vrije tijd als vrijwilliger aan een organisatie. Je ziet mensen vertrekken. Elk van hen werd bedankt met een kleine attentie. Van de Fnac. Iedereen weet dat je een Fnacfan bent. Je hebt het genoeg rondgebazuind. Je stopt er zelf (half) mee. Je krijgt een boekenbon van de Standaard Boekhandel. Je voelt je enorm geapprecieerd.
Aiko …
… heeft haar eerste rijles achter de rug. Vanop mijn schoot kan ze net over het stuur loeren. Ze is een kei in het achterwaarts parkeren, ze sleurt verwoed aan het stuur om bochten te nemen en ‘Aiko pinken’ lukt ook al aardig. En voor ze de sleutel in het contact pookt, grijpt ze eerst naar de gordel.
… draagt haar steentje bij in het huishouden. Ze graaft in de wasmand vers gewassen kleren tot ze één van haar kousen vindt en duwt dan minutieus de wasknijper over de kous op het wasrek.
… kleurt boeken vol met huizen, boten, eenden, … Oranje is haar lievelingskleur. Dat treft.
Feelgood film. En dan die torenhoge jaren tachtig kapsels. Gella, maar dan in het kwadraat.
Hij is bijna geschiedenis. A lame duck - president. Een ramp. Eén beeld van hem zal me altijd bij blijven. 9:03 am, 11 september 2001. Hij zit vooraan in een klasje in de Emma T. Booker Elementary School. Zijn Chief of Staff Andrew Card fluistert hem in zijn oor : “a second plane hit the second tower. America is under attack !“. En wat doet de Commander in Chief ? Elke seconde kan cruciaal zijn. Hij blijft zitten. Vijf ellenlange minuten. Met een uitdrukkingloos gezicht.
Met deze gezichtsuitdrukkingen heb ik dan weer smakelijk gelachen.
Ook mom en dad gaan verhuizen. Van Cincinnati, Ohio naar Point Pleasant, Pennsylvania. Mom bought herself a new set of wheels.
Een 1963 Ford T-100. Jiha.
Toch een verbouwingsstukje. We zijn heel content met de hulp van vrienden en familie. Het origineelste duwtje in de rug kreeg ik evenwel van Ramazan. Ramazan is een vluchteling uit Tadzjikistan. Hij heeft samen met zijn taalleerkracht van de VDAB een snelcursus voegen voor me in elkaar gebokst. Lint- en stootvoegen hebben geen geheimen meer. Ik vond het een heel sympathiek gebaar.
Het is hier al een tijdje verdacht stil. De zoektocht naar een huis is namelijk voorbij. Al een tijdje. Het is zelfs al van ons. Of toch van de bank. De voorbije weken gingen elke seconde vrije tijd naar bomen kappen, behangpapier van muren peuteren, sanitair vernieuwen, elektriciteitssleuven slijpen, etc. Aangenaam tijdverdrijf. En we blijven nog enkele weken aan de gang. Maar geen blogmateriaal. Het spectaculairste nieuwtje is dat de plakker in 1978 in grote letters p*rn* (*= o voor de slechte verstaanders - ik wil deze zoekterm zorgvuldig vermijden) op de muur van de woonkamer heeft geschilderd, netjes verborgen onder het behang.
|
