eddiefromohio

Toen Elke en Dimi nog op de Handelskaai woonden, kwam ik in die côté wel eens. De eerste keer knikte ik telkens vriendelijk naar de juffrouwtjes die er rond slenterden en lief lachten. Ik vroeg mij wel af waarom ze zo fel van underne tek maakten, toen ik al groetend gewoon verder wandelde.

Met Sarah ben ik van de door pendelaars platgetrappelde route afgedwaald. Gezellig en lekker.

Een aanrader. Op een zondag door Planckendael struinen tussen de fikse plensbuien door. Je hebt het park quasi voor jou alleen. En schuilen kan in wat mensenschuw gezelschap. Maar wij waren er natuurlijk voor de aapjes.

Ik ben het volledig eens met zijn uitspraak in mijn gazet :

“Ik probeer bij mijn kinderen precies hetzelfde te doen. Daar ben je goed in, zeg ik dan, en daar ben je bijzonder in. Wat verafschuw ik mensen die hun kinderen klein houden door de gemeenplaats : ‘doe maar gewoon, dat is al gek genoeg en zelfs al ben je speciaal, dan moet je daar de mensen niet mee lastig vallen’. Maar wat is er mis mee om je nu en dan zeer bijzonder te voelen ?”. 

Ik wil dat mijn kinderen zich ook bijzonder voelen. En weten dat hun papaaj dat ook vindt.

Maar mensen, en zeker kinderen, staan wantrouwig tegenover ‘ne specialen’. De stap naar ‘ne raren’ is snel gezet. En de drang om tot een groep te behoren en aanvaard te worden, is groot. Aan alle virtuozen was een kantje af. Maar dat geldt helaas ook voor alle waanzinnigen en idioten.

Aiko slaat een toets aan op haar laptop-orgeltje. ‘Row row row your boat …‘. Ze gooit haar armen in de lucht en klapt boven haar hoofd in haar handen. Ze roept ‘mamaaaa’. Mijn vrouwtje steekt haar handen omhoog en klapt mee. Aiko roept ‘papaaaa’ en ik volg gedwee hun voorbeeld. Het melodietje stopt abrupt. We grijpen onze vork en schrokken wat naar binnen. ‘… with my banjo on my knee’. Het scenario herhaalt zich. Het is geen zicht. Maar wel leuk. Shaken !

Aiko heeft een nieuw mantra. Nu en dan hengelt ze om haar tuut. Het sabbelen is voor haar sinds kort beperkt tot tijdens het slapen. Je mag haar alles vragen. Het antwoord blijft steeds hetzelfde.

Eén mei hebben we niet in Louisville doorgebracht tussen rode ballonnen en vlaggen. Dat weekend hebben we de vuurrode zon zien zakken in de inktzwarte zee. Het lentebriesje deerde ons niet. We hebben zandpateekes gebakken en emmertjes zeewater rondgezeuld. Na een paar uur gelukzalig ploeteren in het mulle zand was Aiko telkens pompaf.

Bij ‘aap‘ kon ze eens uitblazen op de zetel. Ze is ondertussen gebiologeerd door Curious George. hOpla en Nijntje hebben even afgedaan. De soundtrack is dan weer volledig ons ding.

 De man met de gele hoed wordt in de Engelstalige versie ingesproken door Saturday Night Live - komiek Will Ferrell die in het volgende filmpje hilarisch uit de hoek komt.

(George was ook de naam van mijn blauwe muts vroeger. Met grote ogen. En een pluk geel haar bovenop. Zelf gefabriceerd. Maar dat helemaal terzijde.)

Zomerse temperaturen, rokjes en achter een pimpampoen-bal rennen. Aiko’s knietjes zijn rood, gekrast en geblutst.

Een gezellige trouwpartij in de schaduw van de Abdij van het Park. Ik heb in geen tijden nog zoveel met onbekende mensen gebabbeld. Ik had twee openingszinnen. Ofwel vroeg ik : ‘ben jij tjk tjk (tweemaal klakken met tong) fioe fioe (tweemaal fluiten, terwijl ik mijn linkeroog dichtkneep) ?’ Ofwel vroeg ik ze of hun sociaal leven op een laag pitje stond. Met de eerste vraag polste ik of ze al dan niet in de fanfare spelen. Met de tweede zocht ik een zestienjarige Leuvense babysit. Lang gekletst. Wegens sympathiek gezelschap. Helemaal niet gedanst. Wegens foute muziek.

“En als het er toch niet van komt, kan ik hem nog altijd tussen de deur steken. Of een gat in mijn matras maken.” En hij stak prompt zijn broek af om zijn ‘it won’t s*ck itself’ compleet met roze pijl - slip te showen. En dan de paniek in de ogen van zijn dreamdate die hulpeloos op de rand van het bed ging liggen. Jongens, jongens, lachen.

En toch vraagt hij zijn Ciska ten huwelijk op Studio Brussel. Begrijpen wie begrijpen kan.