eddiefromohio

1997. Een ijskoude decembernacht. Beth, Dan en ik ijsbeerden aan de backstage entrance van de Music Hall.  Na een emotioneel en heftig concert van Ani DiFranco, af en toe onderbroken door een liefdesverklaring van een vrouw uit de zaal. Om onze verkleumde ledematen wat te animeren, leerde ik Beth en Dan the Donkey Song.

Een rapnummer. In elkaar gebokst door Tom, een jongen van tien, en mezelf. Terwijl ik samen met Koen achterop de tractor zat en in elk gaatje dat voorbijgleed een pretplantje mikte. Het nummer is maar één keer gespeeld. Op één van de twee illustere optredens van de cultgroep eddy andy ANDre.

En. Ook Ani heeft een originele versie te horen gekregen toen ze haastig, neus tussen haar tenen en haar dreadlocks opgeborgen in een kap, richting toerbus boomde. Het Westvlams van Beth en Dan moest nog wat bijgeschaafd worden, maar de vreemde klanken op de ongelooflijk funky groove (…) prikkelden Ani’s nieuwsgierigheid. Ze tilde haar hoofd wat op, haar pas stokte. We babbelden wat. Ze signeerde mijn CD. Ze was maar een wup groot.

Omdat ik me vorige week plots de tekst niet meer herinnerde en dat een persoonlijk gemis zou zijn :

ik ree me minne velo naar amerika

kzag doa (naam) in zinne piejama

kzei hoejendag en ie zei IA

tskoot mie toan te binnn dat nen ezel wa

© EAanD

En omdat ze daarnet op mijn iPod voorbijshuffelde :

Luidsprekertje klikken bij Both Hands

Mijn geloofsovertuiging is niet de hoofdreden. Ik vind het gewoon fascinerend. Ik verzamel er ook graag cheesy spulletjes van. Ik koester bijvoorbeeld mijn real men love jesus - licence plate. Panorama bediende me op mijn wenken met een documentaire gedraaid door de dochter van Nancy Pelosi, de voorzitster van het U.S. House of Representatives, over Amerikaanse evangelisten. Door dat religieuze themapark dat ze filmde, wil ik wel eens struien. Wenkbrauwen heb ik genoeg opgetrokken. Meewarig met mijn hoofd geschud ook. Maar het blijft wel fascinerend …

In Cincinnati ben ik op Bibleman gestoten. Schitterend toch ? Een religieuze action hero in paarse spandex. Superman, Batman, the Fantastic Four hebben er een concurrent bij.

Hij was van de kaart. Tien jaar ouder geworden tijdens één concert, zei hij. Het was nochtans een sympathiek en bruisend festivalletje. Op de speelplaats van een school waar mijn vrouwtje op een blauwe maandag nog les heeft gegeven. Haar opvolger, ex-studiegenoot en vriend H. had als leerkracht zijn schouders mee onder het project gezet. Ook voor hem was het spijtig. Maar Stijn stond op het podium te sterven. De generator haperde waardoor de frontstage grotendeels wegviel, micro’s schel floten en alle monitors op hol sloegen. Uitwendig stond hij koelbloedig achter de podium PA. Ik had het niet gekund. Chapeau ook voor Lalalover. Ze bleven dapper doorspelen, ook al klonken ze als door een wekkerradio.

W., u bent een aansteller. Woonde ik nog in Ohio, dan had ik al lang een brown bag met de drollen van Rally in brand gestoken op uw front porch. Goeiedag zeggen is u te min. Of doet u selectief. (de rest van mijn tirade heb ik wijselijk opnieuw gewist)

Ik wou u even laten weten dat wanneer u me in de gang kruist en mijn groet straal negeert, ik achter uw rug met twee priemende middenvingers een woeste indianendans uitvoer.

Ik heb er nog nooit één geweten die van begin tot einde boeit. Studiedagen. Altijd zit er wel een spreker tussen die een saai onderwerp brengt met monotone stem. Blijkbaar zat ook de moderator met haar gedachten elders, want ze kondigde de volgende spreker als Marijn Devalck aan. En voor de volledigheid. Zo noemde die niet.

Ik erger mij dood aan het programma, maar tegelijkertijd kan ik mij voorstellen dat de makers er zich kostelijk mee amuseren. Het huppelend muziekje dat eronder wordt gemonteerd, de gniffelende presentator, de ondertitelaar die subtiel woorden cursief weergeeft. Ik lag strijk toen Gringo met een Hollands accent begon te brabbelen, zijn gsmnummer weggaf en de onsterfelijke woorden “talk to the hand, cause the face don’t wanna hear it anymore” uitsprak.

En gisteren bleek dat het subbedutje van de vier last had van zijn ‘libidos‘. Lachen. Blijven kijken dus.

Tien jaar terug liep je er nog  gewoon binnen en buiten. Je draaide met de auto de parking lot op, liep de brede walkway omhoog, voorbij de gym en het auditorium, naar de main entrance en vandaar uit naar je eerste les. Zonder probleem dook je tijdens een springuurtje de kelder in om bij Mrs G. in de photo room wat rond te lummelen. ’s Avonds kon je zonder moeite richting Tomahawk Stadium slenteren om het girl’s soccer team aan te vuren. Maar zelfs toen was mijn high school al de uitzondering die de regel bevestigde. Ik herinner me de schietpartijen in Kentucky (1997) en Arkansas (199 maar al te levendig.

Nu moet je het ook daar niet meer proberen. De parking is gebarricadeerd met een slagboom en kegels. Als bezoeker kom je zonder pasje niet voorbij de hoofdingang. Een security guard springt in je nek en vloert je hardhandig. Overal hangen zwarte koepels aan de plafond met ronddraaiende camera’s in verscholen. Het zou me niet verbazen als je ook al door een metaaldetector moet.

En toch blijft het gebeuren. Nu in Virginia. Afschaffen dat 2nd Amendment.

“Ik heb iedereen gevraagd om gedurende vijf jaar op post te blijven. Maar ik kan dat niet afdwingen. In mijn partij is afgesproken dat de drie mensen de rit uitdoen en hoogstens in een ondersteunende rol kandidaat zijn bij andere verkiezingen” (Yves in mijn gazet op 24 juli 2004).

BBQ-vlees op het laatste nippertje gaan kopen. Een half uur kassa zes zien dichterbij komen. Aan de heer met blauwe trainingsbroek tot halfweg zijn oksels. Ik hoop dat u ervan genoten hebt. Van die gekromde vinger aan uw hoogstwaarschijnlijk zweterige reet.

Spray tegen opdringerige wespen op het allerlaatste nippertje gaan kopen. Drie kwartier kassa één zien dichterbij komen. Aan het koppeltje dat nog volop kennis aan het maken was. Ik hoop dat jullie ervan genoten hebben. Van dat pakje condooms.

Elke afs - activiteit sloffer ik er wel even binnen. Zeker als mijn vrouwtje er moet werken. Op deze zwoele aprilavond hingen Aiko en ik op de binnenkoer rond. Door mijn opgerolde gazet toeterden we vrolijke muziek. Een mevrouw ijlde naar ons toe en vroeg ons in  krakkemikkig Engels met een vleugje Duits om wat stiller te zijn want “er wass a conference“. Ik trok mijn wenkbrauw vragend omhoog. Ze herhaalde haar opmerking en schreed zonder op een antwoord te wachten haastig terug naar binnen. Het bleek om een kudde volgelingen van één of andere genezer te gaan. Ik heb stiekem enkele minuten van de ceremonie gevolgd. Gezang werd afgewisseld met handopleggingen, donaties en eerbetuigingen aan het portret van de overleden number one. Op dat ogenblik nestelden twee kabouters zich op een bankje aan de overkant van de binnenkoer. Kabouters met rimpels rond de ogen, een dikke plastieken neus en een Richmond tussen de lippen geperst. Geen lieverdjes. Het was ook niet om te lachen, beweerden ze. Zo brachten ze hun weekend het liefst door. Toen zijn we naar huis gekomen. Of was het de staatsveiligheid ?