eddiefromohio

Een mooie meisjesnaam, maar een molensteen rond je nek als je in Leuven/Vlaanderen geboren en getogen bent.

Ik hou wel van het geneuzel van Bob Dylan. En toch heb ik in de Brusselse Fnac zijn laatste cd teruggelegd. Het klonk niet overtuigend. Loeihard op de autoradio bevalt de moderne Bob me wel. Hij krijgt een tweede kans.

Aiko blijft ons verbazen. Een appel peuzelt ze uit het vuistje. Plassen doet ze al regelmatig op haar potje, al moet er wel iemand mee op het grote toilet psjjjjjjjjjjjj doen. Letters, cijfers, indianen en emmers herkent ze op haar laptop, wat Nijntje met een fleemzoete ‘goed zo !’ bevestigt. Alleen haar woordenschat breidt niet echt uit. Alles bekrachtigt ze zowat met de woorden ‘Aiko’, ‘papa’, ‘mama’, ‘ja’ of ‘nee’. En nu kan ze ook al met een slap handje zwaaien. Ter ere van de hondsdolle supernicht uit Peking Express. Egbert, ik geef toe, eerst heb ik wat aan je spannende knalrode short moeten wennen, maar nu ben ik je grootste supporter.

Mom sleutelt al jaren passief aan haar filmscenario. Ik heb sinds mijn studententijd een (werk)titel klaar voor het mijne : ‘Mayonaise erop of apart ?’. Het moet iets worden tussen Donnie Darko, Lost in Translation en House of the Flying Daggers. Gefilmd wordt er in Studio 8. Geproducet door Washtubdc Pictures. Nu alleen nog een plot vinden.

En nu we toch bezig zijn met filmpjes. Youtube heeft oscars uitgedeeld. De winnaar van most adorable lijkt me wat in de verkeerde categorie gesukkeld te zijn. De winnaar van most creative is inderdaad geinig. Kom er maar eens op.

Doorleefde muziek in je oren maakt je tred tijdens de ochtendspits veerkrachtiger.

9 september 2006 zijn mijn vrouwtje en ik over de bezem gesprongen. De dag erop vonden we (onder andere) muntstukjes op ons koertje. Onder de tafel, tussen de planten, in de barbecue. Het heeft ons een tijdje gekost om alle centjes te verzamelen. Vandaag was ik het onkruid van tussen de opschietende bloemen aan het wieden. Ik verplaatste een bloempot en vond onderin - nee, geen onverwachte wending - in een plasje water achttien blinkende stukken van tien cent. Het verraste me dat ze niet groen uitsloegen.

Tuuut. En dan mag je beginnen. Ik kom helaas nooit tot de kern van de zaak. Of ik weet niet meer wat ik al gezegd heb. Dus herhaal ik het voor de zekerheid maar eens. Of ik spring van de hak op de tak. En eindig ergens waar ik alleen maar door kan blijven lullen. Of tot ik besef dat ik er toch niet in slaag om een boodschap in te spreken. Of tot de voicemail vol staat. Ik ben een volstrekte ramp als het er op aankomt om een bericht na te laten.

Oh, nog iets voor tussen de soep en de patatten. Zo goed als iedereen weet het al, maar misschien zijn er ook wel andere mensen die ik niet persoonlijk ken en die toch soms eens tot hier verdwalen hoewel ik op geen enkel manier participeer in blogland of meedobber op bwards vibes en helemaal geen kaas gegeten heb van web.2, twitter en troelala. Wat een zin. Wat ik wou zeggen. Mijn vrouwtje en ikzelf kijken uit naar onze tweede spruit. Pakweg eind september.

Aiko in de buik hebben we Fonske gedoopt. Naar Fonske. En omdat Fonske een ‘van onske’ was. En omdat Tine en Stijn een Fritske verwachtten. Number two zwemt door het (buik)leven als Pieps. Naar het sneeuwgansvriendje van Lars de kleine ijsbeer. En omdat we wimper een seutenaam vonden.

Wij maken ons klaar voor een tweede avontuur, want zoals een ex-collega en vriendin van mijn vrouwtje bij de blijde boodschap van Aiko mailde : ”veel succes gewenst bij hét avontuur van je leven (ten opzichte van dit is afs bingo spelen met uw bomma)”.