eddiefromohio

Woehoew. Een nieuwe Peking Express met de immer bevallige Roos. Ook al slaagden de blondjes met dikke toeters er clichégewijs twee keer in om in de verkeerde richting te liften.

Zo noemde Hugo de cha-cha-cha. Deze Cubaanse stijldans is meer ons ding. En Nicole was springerig enthousiast. In het voorbij wervelen riep ze ons toe : “jullie zijn wree muzikaal” en “goeee !”. We glunderden. Al moet ik toegeven dat ik haar complimentjes met een stevige korrel zout neem, want ik kan geen do van een sol onderscheiden. Alle eer dus aan mijn vrouwtje.

’s Morgens is het al niet meer pekkedonker. En ik hoop voor onze ontluikende bloemknopjes dat het niet meer beenhard vriest.

‘Oeijoeij’ mompelt ze als er iets omver valt. Als Aiko zelf valt, roept ze nu ‘boem !’. Als een deur of lade openstaat, moet die ‘toe !’. En haar lakentje of een speelgoedje moet ‘mee !’. Soms verwar ik de ‘mee !’ wel eens met haar resolute ‘nee !’. En sinds gisteren zingt Aiko vrolijk ‘Joepie ja ja, Joepie ja ja’. Maar waar haalt ze dat melodietje vandaan ? Niet van Kapitein Winokio of van Steek je vinger in de lucht. Twee cd’s die nochtans grijs gedraaid worden. Mijn vrouwtje denkt dat Piet Piraat er voor iets tussen zit.

Als je de eerste les een dom mopje tapt, staren de studenten je wezenloos aan en zie je ze denken “wat voor ne wiettewaai is dat”. Als je de derde les een kluchtje vertelt, lachen ze al eens voorzichtig. Denk ik. En witte krijtvegen … daar ben ik nog niet uit. Stiekem vind ik ze wel iets hebben.

Snel mijn weekbaardje geschoren vanmorgen. Te snel. Tijdens het liftritje naar de vijfde verdieping zag ik in de spiegel dat ik een stukje heb overgeslaan onder mijn kin. Het ziet er niet uit. Het ziet eruit als een gecamoufleerde pukkel. Eentje waar pekzwarte haren uit groeien. Wow, dat doet me aan Pak Chong en omgeving denken. Waarom laten Aziaten die echt zo’n pukkel op hun wezen hebben, die harde stekelharen weelderig groeien ? Het ziet er niet appetijtelijk uit. Doch dit even terzijde. Straks sta ik daar me af te vragen of de studenten het ook zien.

Nog een hersenkronkel. In het Westvlaams klinkt het : Zeven Zwevegemse zotten zwommen zeven zonnige zondagen zonder zwarte zwembroek. Zotte Zulma zei: ze zien zieder zeker zot! Op zijn Brussels : Zeven Zaventemse zotten zwommen zes zomerse zondagen zonder zwembroek. Zuster Zulma zaliger zei: “Ze zijn zijle zeker zot zeg, ze zullen zinken!” En op zijn Urbanus : Peven Paventems potten pommen pes pomerse pondagen ponder pwembroek. Puster Pulma paliger pei: “Pe pijn pijle peker pot pech, pe pullen pinken!”. Iedereen heeft waarschijnlijk zo zijn eigen versie.

Er wordt gefloten. Aiko en ik komen net buiten bij Michelle, onze onthaalmoeder. Verrast kijk ik omhoog in het gezicht van ne werkmins. Die wijst naar de overkant. Een jongedame flaneert voorbij. Zonder omhoog te kijken. Ik lach opgelucht. Het was niet naar mij…

Ergens gelezen. Een existentiële vraag. Waarom zijn getekende eendjes of speelgoedeendjes altijd knalgeel, terwijl die intecht nooit geel zijn ?

Onlangs hoorde ik Jan lyrisch worden over het in de gloria-gehalte van de belspelmeisjes. Meestal trek ik mijn wenkbrauw omhoog, maar deze beller verdient alle respect.

Samen met H. en haar gezin zijn we nog eens een huisje gaan kijken. Eentje met een tuintje. Van 16000 vierkante meter. Jawel. 16000. Met een landhuis anno 1902 opgedeeld in drie wooneenheden en een koetshuis er midden in. Het heeft onze nieuwsgierigheid geprikkeld. Wie weet. Maar eerst eens kennismaken met de andere bewoners.

We hebben er meer dan twee uur rondgewandeld. Het tuintje grenst aan de spoorweg Brussel-Leuven. Ik zoef er elke dag voorbij. Ik had het nog nooit zien staan. Mijn herkenningspunten - zoals de zigeunerstaanplaats of de bakken van de Stella - liggen blijkbaar allemaal aan één en dezelfde kant van het spoor. De andere kant. Dat is blijkbaar typisch. Weet ik dus ook al weer.