Van drie muzikanten heb ik alle platen. G. Love was de eerste. Op Pinkstermaandag 1995 hoorde ik een aanstekelijke sound op Pinkpop. Ik lag stiekem voor de televisie in plaats van met mijn hoofd in de boeken. De dag erop ben ik na school onmiddellijk naar de Future Sound gefietst. De Future Sound in Izegem verkocht alleen cd’s. Geen cassettekes. Revolutionair. De winkel was een puinhoop. Tussen de stapels cd’s stonden overvolle assenbakken en slingerden vloeitjes. Ik heb de titelloze debuutcd van G. Love & Special Sauce zonder aarzelen mee naar huis genomen en grijs gedraaid.
Een plaat verder speelde G. Love tijdens de zomer van 1996 op Zwemdokrock in Lummen. Het kleine muziekfestivalletje vierde zijn tienjarig bestaan met een tweedaagse. Er kwam veel te weinig volk opdagen voor de klinkende namen. Zwemdokrock is er nooit meer van hersteld. Vanbelle, Koene en ik hebben genoten van the Evil Superstars, Soulwax, the Young Gods, Gavin Friday en van de slipjes en teddyberen die tijdens het optreden van Dogstar door hysterische meisjes met bijhorende gilletjes naar Keanu Reeves werden geslingerd. En dan vergeet ik nog de headliners. Wekenlang had ik ’s nachts strategieën uitgedokterd om backstage tot bij G. Love te sluipen. Uiteindelijk volstond een gesprekje met de roadie. G. Love bleek na een explosief optreden wat nors, maar zijn drummer, Jeffrey ‘the Houseman’ Clemens nam ons op sleeptouw. We keuvelden over de Bostonse muziekscene. Zijn bijnaam kreeg hij omdat hij ongelooflijk snel zijn basdrum kan beroeren. En hij was mijn inspiratie voor de ‘soul patch‘ onder mijn lip. Na in de coulissen Biohazard van jetje te zien geven, stonden we weer op de wei. Ik met een natuurlijke high, een demo-tape van het volgend album en een gesigneerde shirt die tot op vandaag stof hangt te vergaren aan de muur van mijn kamertje thuis.
In Cincinnati heb ik hen in 1998 een stomend concert zien spelen, ondersteund door enkele blazers, in een club Bogart’s. G. Love pakte het publiek in met flows, raps en harmonicasolo’s. Achteraf stonden we te koukleumen aan de stalen deur van de backstage. Jeff en de bassist Jimmy kwamen een gemoedelijk praatje maken. De security-pummel liet ondertussen enkele schaars geklede scharrels naar binnen glippen. Soms wil je niet te veel weten over je idool. Een paar maand later deed ik mijn internship bij een bookingsagent die toen ook programmeerde voor Bogart’s. Voor de multinationals het overnamen. De pummel leerde ik kennen, net als de backstage. In het lokaaltje van de stagehands hing prominent een galerij van snapshots van jongedames - met opgestroopt topje of t-shirt - met daarnaast een afgeplakte emmer met de opgevangen kots van Kim Gordon van Sonic Youth. Ik heb eens mogen ruiken aan het relikwie.
Ondertussen kocht ik trouw de nieuwe platen. De hiphopblues vervaagde stilaan tot funky en poppier blues. Ik zag ze nog een inspiratieloos en verplicht nummertje spelen in de late namiddag op Axion Beach Rock 2001. De manwijven die de eerste rijen bezet hielden om later die avond te kunnen geilen op Sarah Bettens, deden ook geen goed aan de sfeer. G. Love & Special Sauce zakte stilletjes weg in mijn cd-rek. Tot mijn vrouwtje en ik op de avondmarkt van Chiang Mai rondliepen en ik me afvroeg waarom uit elk stalletje G. Love schalde. De Thai dengelden gekopieerde cd’s van Jack Johnson voor mijn neus. Zo leerde ik Jack Johnson kennen. En dankzij Jack begon ik opnieuw mijn cd’tjes van G. Love op te leggen en te herwaarderen. De link tussen de twee ? Eerst Rodeo Clowns en nu Brushfire Records. Morgen loop ik langs de Fnac om de verse G. Love & Special Sauce aan te schaffen. Lemonade. Featuring Ben Harper en Jack Johnson.
