Owee als je een cd wou beluisteren in de Musicmania op het Hooverplein. Het is een wonder dat mensen bij die twee zuurpruimen plaatjes kopen. Ondertussen verhuisden ze onder de naam Bilbo naar het Ladeuzeplein. Ik weiger al jaren pertinent er ook maar één dikke teen binnen te zetten. Geef mij maar de vriendelijke chaos van JJ Records of het uren snuisteren in de tweedehandsbakken van de Sax, allebei in de Parijsstraat. In beide winkels laten ze je met de glimlach naar stapels cd’s luisteren. Ik heb er mening hoorcollege gesleten. Alleen of met Nikki. Met de komst van de Fnac in Leuven heb ik beide winkels wat verwaarloosd. Ik ben een onvoorwaardelijke Fnacfan geworden. Ik spring er graag binnen. Vooral voor de cd’s en soms ook voor een boek. Als ik het stad in trek, zorg ik dat mijn fnackaart in mijn broekzak zit. Over de huissleutel of mijn gsm maak ik me minder zorgen.
Vorige vrijdagavond ben ik er met Aiko de nieuwe van Bart Peeters gaan kopen. Bart Peeters is voor mijn vrouwtje en ik de ideale zondagmorgenmuziek. Pistolekes, een zacht gekookt eitje en ‘zeester met koffie’. Vrolijker kan een zondag niet beginnen.
En passant heb ik Joan As Police Woman en Gabriel Rios uit de rekken gehaald. De eerste omwille van haar link met Jeff Buckley, Lou Reed, Nick Cave en Rufus Wainwright. Het is een intiem plaatje vol met warme ballads en ingetogen jazz, folk en soul. Gabriel Rios is dan weer een fijne herinnering aan de zwoele julidagen in Rochefort. Net na onze burgelijke trouw wilden we er eventjes tussen uit. Mijn getuige Nikki en zijn vriendin Nele hadden hetzelfde idee. Mijn vrouwtje vond na een middagje intensief surfen nog een huisje dat de week erop vrij was met een zwembadje om met Aiko in rond te ploeteren en ligzetels om in de schaduw een boekje te lezen of te bakken in de tropische temperaturen à la de Provence. Gabriel Rios was daarbij de perfecte achtergrondmuziek.
Terwijl ik langs de rekken struinde, zwaaide Aiko vanachter haar buggy naar (Re)born (die met dat hip brilletje van Idool) die aan het soundchecken was voor zijn mini-concertje. Hij zwaaide vriendelijk terug. Het sein voor Aiko om met een smak haar buggy tegen zijn synthesizer te parkeren. Goed zo ! Want zijn cover van Ben Folds Five ‘Song for the dumped’ was hemeltergend.
Nu vrijdag gaan we met zijn drietjes terug naar de Fnac. Eigenlijk om een laptop te kopen, maar ook om Kapitein Winokio en zijn bemanning te horen zingen.
Toeval of niet: zaterdag in de Fnac de nieuwe van Bart Peeters en Gabriel Rios gekocht… De derde was bij ons Pink Floyd ipv Joan as police woman, maar desalniettemin: het schept een band…
katrien toch… de gepensioneerden van pink floyd verkiezen boven politieagente joan, foei. ‘t bestje cdtje van de laatste maanden dus eigenlijk feitelijk laten liggen. Bij deze, eddie: GREAT choice!
(zelf ontdekt toen ik mijn vrouwtje wilde plezieren in het kader van haar verjaardag)
De mama van mijn dochter heeft mij onlangs getracteerd op een andere hoogstandje: BILLIE KING! een goeie reden om nog eens de Fnac binnen te sluipen. Hopelijk is revolutionary BORN niet aanwezig (of waarvoor staat de “RE”??) kan hem ook niet ruiken nog zien (bij manier van spreken, gelukkig liep ik hem nog nooit tegen het lijf).
Billie King heb ik op mijn lijstje bijgeschreven. Maar geen kwaad woord over Pink Floyd hoor … ‘two lost souls swimming in a fish bowl’ uit Wish You Were Here speelde zelfs een bijrolletje bij het flirten slash versieren van mijn vrouwtje.