eddiefromohio

Na de strandwandeling volgde vorig weekend een herfstwandeling met mijn meisjes.

Ken je deze nog ? Brian roept zijn ongewenste volgelingen toe om hun eigen weg te gaan : “You are all individuals !”. Waarop iedereen en masse repliceert :  “Yes, we are all individuals!” (geluid opzetten).

Ik heb een boon

… voor Thor!. ‘Een tocht in het donker’ is gewoon ti ti ti ti tidittiti - aanstekelijk en blijft dagenlang in je hoofd plakken.

… voor David Gray. Je hoort zijn plaatjes soms wel eens op Radio 1. Vorige zomer stond hij - samen met een hyperkinetische drummer in schreeuwerig hawaihemd - op Cactus dat met voorsprong het gezapigste festivalletje is en waar klein mannen onvervaard kunnen rondhossen. Een singer-songwriter met grootse emoties, doorvoelde dramatiek en een weemoedige hese stem.

… voor Greg Dulli. Hij klinkt met The Twilight Singers stilletjes aan even bezwerend als met het ter ziele gegane The Afghan Whigs. Dat hij van Cincinnati, Ohio afkomstig is, is louter mooi meegenomen. Net als het feit dat hij een dikkertje met attitude is.

Elke dag krijg ik van WordPress een lijstje met zoektermen waarmee sommige mensen hier terecht komen. De meeste woorden zoals Aiko of kersrood zijn logisch. Over ‘cilinder piept’ heb ik nog nooit iets geschreven. ‘Wat te doen tegen kroep’ klinkt onheilspellend. En met de zoektermen ‘fietspomp in kont’ heb ik geschaterd, alhoewel ze me ook een tikkeltje wantrouwig maken.

Het is op en al 500 meter. Een corridor voor de cohorten pendelaars. Eén rechte lijn waarvan nooit afgeweken wordt. Kop omlaag en stappen. Tussen het Noordstation en het Rogierplein. ’s Morgens in de ene richting, ’s avonds in de andere. Ik ben van plan om er een aantal stukjes over te schrijven. Want die luttele 500 meter zijn boeiende meters.

Teleurgesteld ben ik niet, want het blijft een poëtische reclame. Het is wel opnieuw een bewijs dat origineel zijn in iets vandaag de dag uiterst moeilijk is geworden. Alles is wel al eens gedaan. Op zijn best kan je met de ideeën die je al dan niet bewust opslorpt, creatief omspringen. Dat is zowat één van mijn - ahum - levenswijsheden.

Op weekend had ze nog geen interesse in voetballen met Wiebe. Een week later sjot Aiko lustig links- en rechtsvoetig haar Nemo - bal alle kanten op. In the States is meisjesvoetbal trouwens flink ingeburgerd (die laatste zin is er wat gekunsteld bijgeplakt … afs - hersenkronkels).

Ze haalt een plastiek bakje boven. Op het afgesleten etiket kan ik vaag de letters ‘Ijsboerke’ ontcijferen. Ze peutert het deksel van het potje. Hete dampen ontsnappen en prikkelen mijn neus. Mijn maag grolt vol verwachting. Uit een papieren zak vist ze een homp stokbrood en een plastiek vork. De juffrouw voor me eet spaghetti bolognaise op de trein. Opgewarmd ! Vanaf Brussel Noord. Hoe heeft ze dat klaargespeeld ?

Staand op haar Tripp Trapp - stoel en met haar mouwen opgestroopt, grabbelt Aiko geconcentreerd naar de spruitjes in het water en deponeert ze zorgvuldig één voor één op het aanrecht. Ze heef de spruitjes daarna met veel smaak opgegeten. Van koken krijg je immers honger. Ik ben benieuwd of Aiko spruitjes zal blijven lusten.

Twee meisjes op het perron van Leuven met dezelfde anorak, dezelfde oorbellen, allebei een strakke jeans, identieke ‘fuck me’ - botjes op naaldhakken, even gitzwarte ogen en haren. En toch was het geen tweeling.