Studenten kiezen een plaatsje in het lokaal. De volgende weken gaan 9 op 10 van hen routineus op zoek naar die zelfde stoel. Wel handig om namen te onthouden.
Archief voor oktober 2006
Wij hebben het kijkboekje tijdens het weekend aan familie en vrienden laten zien, want we vonden het prentenboekje wel grappig. Blijkbaar kan niet iedereen de enorme knipoog van Delta Lloyd appreciëren. Volgens mijn gazet regent het klachten bij Freya VDB, de minister van Consumentenzaken. De verzekeringsbankier gniffelt hoogstwaarschijnlijk : gratis publiciteit !
Het is herfstvakantie en toch liep het bij de NMBS volop in het honderd. Treinen met vertraging, treinen defect, treinen afgeschaft. Resultaat : de trein Leuven-Brussel zat propvol. Met 37 stonden we als sardienen geklemd in het ’sta-gedeelte’ (hoe noemt dat eigenlijk ? - ‘den entree’). Ik heb de hoofden geteld. Met 37 terwijl de sticker boven de buitendeur waarschuwde dat er voor maximum 16 personen plaats voorzien was. Best gezellig. Zelfs toen de trein hevig schokte en iedereen heen en weer geslingerd werd, bleven we lachen en flauwe grapjes maken. Wat een verschil met de sacrale stilte die er normaal ’s morgens heerst in een treincompartiment. Tot die ene onverlaat een stille doch adembenemende scheet liet. De gesprekken tussen tot-daarnet-onbekenden vielen stil. Iedereen keek iedereen beschuldigend aan, op zoek naar de dader. Mensen trokken vreemde gezichten om zo weinig mogelijk van de bezoedelde lucht in te ademen. Met de scheet was de sfeer eruit. Ik pleit onschuldig.
Op onze levenslijn zijn we in een ‘tijdsvak’ aanbeland waarin veel vrienden en mensen rondom ons heen trouwen en kindjes krijgen. In twee maand tijd zijn we door vijf trouws - inclusief de onze - heen gefeest. De voorlopig laatste was die van Dimi en Elke. Twee lieve vrienden die wat op ons gelijken, niet alleen qua postuur (echt waar) maar ook qua karaktertrekken. Dimi en ik zijn soms twee brompotten en Elke en mijn vrouwtje zijn twee ‘dulle’ die van aanpakken weten. De kerkklokken hebben oorverdovend geklepperd. Ruddervoorde-city weet echt wel wat het betekent om een huwelijk in te luiden.
Soms krijgt Aiko post. Meestal gaat het om gepersonaliseerde reclame. De bonnen ‘gratis kindervoeding’ of ‘15% bij uw eerstvolgende aankoop in de JBC’ blijven altijd in huis rondslingeren, want we vergeten telkens om ze ook effectief mee te nemen naar de winkel. Deze keer stak in de enveloppe, naast wervende reclame voor een ’superspaarrekening’, ook een prentenboekje. Met dat boekje kon Aiko een blik werpen op haar mogelijke toekomst : een limousine, een privé-jet, golfen, een jacuzzi, … Grappig. Alhoewel. Aiko bladerde door het boekje en keek me telkens vragend aan. Haar wijsvinger priemde naar het prentje en ze broebelde het universele ‘huh ?’. Ik kwam niet verder dan ‘lange auto’ voor de limousine. Zeg nu zelf, limousine of jacuzzi horen toch niet thuis in de eerste woordenschat van een peuter die niet geadopteerd is door Madonna ?
Gelezen in mijn gazet :
“In de plaats van te schrijven dat een spijbelende leerling ziek is, schrijft de huisarts een zogenaamd dixit-attest voor: De leerling zegt dat hij ziek is geweest. Daarmee komt de arts tegemoet aan de vraag van zijn patiënt om achteraf - zonder diagnose - een briefje te maken, om spijbelgedrag toe te dekken. Tegelijk liegt hij de school, voor wie het attest is bestemd, niet voor: hij schrijft dat hij de patiënt niet heeft onderzocht. […]
Daarmee geeft de huisarts aan dat er iets niet klopt. Het is dan aan de school om daar iets aan te doen. De CLB-arts ziet deze praktijk niet als een kwalijke evolutie. Op die manier vermijdt de arts dat zijn patiënt bij andere dokters begint te shoppen. Door op de vraag in te gaan blijft de patiënt bij hem en kan hij de situatie op de voet volgen.[…]
Ook is er sprake van antidatering. De huisarts schrijft bijvoorbeeld dat een leerling van 2 tot 6 oktober ziek was. Tegelijk is de datum op het attest, pakweg, 9 oktober. Ook dat is een signaal van de dokter dat er iets scheelt bij de leerling.”
Handig om te weten. Je mag niet meer tevreden zijn met een doktersbriefje als bewijsstuk. Het CSI kijken komt nu van pas.
Het wilde spotje van Sony met die wupperballen is door andere reclamejongens en -meisjes geparodieerd. Het resultaat mag er best zijn.
Gezien bij Pietel. Laat je muis over de foto rollen om de originele versie te kunnen bekijken en slaak een zucht van opluchting. De vamp heeft een buikje. Ook de mode-industrie prutst met photo-shop…
Minstens een kwartier heeft het geduurd. Klappertandend klemde Aiko zich vast aan haar mama. Haar vier tandjes kregen het zwaar te verduren. Het leek alsof ze zich het ploeterbad niet meer herinnerde. Uiteindelijk konden we haar overhalen om in het water te zitten. Na een tijdje angstig bibberen, pletste ze voorzichtig met haar handje in het water. Een glimlach brak door. Ze zwaaide geruststellend naar ons. Wij wuifden gerustgesteld terug. Eerst schuifelde ze op haar kont rond, niet veel later ploegde ze al op handen en voeten door het water. Klappertanden was er niet meer bij. Op haar ontdekkingstocht stootte ze op een groot blok kaas. De glijbaan. Na een paar keer aan het handje had ze het beet. Ze kroop gezwind uit het zwembad, klauterde behendig de trapjes op, zwaaide enthousiast naar haar toeschouwers, plofte op haar poep, ‘wrikkelde’ haar rechterbeentje van onder haar zitvlak, duwde zich resoluut af en gleed met een rotvaart het water in. Ze genoot zichtbaar. Van het trapje donderen, met haar hoofd tegen de glijbaan bonken, hoofd vooruit het water in, het deerde haar niet. Ze keek misschien even beteuterd, maar ging er daarna opnieuw vol voor. Langer dan een uur.
Aiko heeft blijkbaar iets van ons beider karakters. Ik ben een schrikschijter die tijdens de zwemles ver genoeg van de ‘wupplank‘ sprong om enkel nog de rand van het zwembad vast te moeten grijpen. Mijn vrouwtje is de durfal. Zij sprong van de duikplank en ploeterde - zonder te kunnen zwemmen - de volle 25 meter.
Tussen het raampje van mijn treincompartiment zat een sliert toiletpapier geklemd. Ongebruikt. Gelukkig.
